De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

den handelden, hem een ongewone belangstelling in. Hij wist dat zijn vader was verdwenen, maar hij wist niet hoe. De oorlog tussen Israël en Egypte en de overwinning van het leger van Ben Goerion in de woestijn van Sinaï vervulden hem met jongensachtige trots.

'Dat ben ik zelf,' dacht hij.

Aanvankelijk vaag en onbestemd, maar naarmate hij opgroeide met steeds markanter lijnen, stond de gedachte voor hem: ik hoor niet tot een volk van geslagenen en getrapten. De hele wereld zegt, dat wij flinke mensen zijn. Ik heb iets, waarop ik trots kan zijn.

Toen hij later van Riekie hoorde, dat zijn vader als vrijwilliger door de linies gegaan en op deze gevaarlijke tocht verdwenen, was, zei hij: 'Ik ben erg gelukkig, dat ik mijn moeder heb leren kennen, maar nu ik weet hoe mijn vader stierf, heb ik mijn zelfvertrouwen bevestigd gevonden.'

Tot zover kan ik met David vrij openhartig praten, de moeilijkheid is echter dat ik desondanks geen kans zie verder te verhalen wat zich in David's geest moet hebben voltrokken. Bij voorbeeld, heeft hij een synthese gevonden van zijn katholieke opvoeding en zijn onmiskenbaar en onuitroeibaar gevoel van Joodzijn? Als ik hem deze vraag op de man afstel, geeft hij een zo op-zettelijk-ontwijkend antwoord.

'David, wat denk je van een ontmoeting tussen Christendom en Jodendom, waarover tegenwoordig zoveel geschreven wordt.' 'Het Christendom gaat er met het volste recht vanuit dat het gepredikt moet worden aan alle volken. Het zoekt bekeerlingen uit zuivere liefde voor de mens. Het heeft de ongelovige lief, het acht hem als mens, maar het ziet tegelijkertijd zijn heidens geloof als van lager orde. Met de heiden kan het Christendom spreken, niet met het heidendom. Joden staan ergens tussen heidenen en Christenen in.'

David is voor zijn leeftijd een veel te ernstige jongen. Hij leest

127