soortgelijke gevallen heeft de rechter altijd beslist dat het belang van het kind vóór moet gaan en wilt U maar zo vriendelijk zijn om gauw te verdwijnen, even goede vrienden, maar wij willen U hier niet meer zien, we begrijpen Uw gevoelens maar het gaat om 't kind, laat het kind dus met rust, anders mengen wij de politie erin, wij hebben hem overeenkomstig Uw wens geheel als ons eigen kind opgevoed en wij laten ons dit kind niet ontnemen. Uit!
In de omgeving van het huis heeft zij tot ongeveer twaalf uur rondgedwaald. Zij heeft gezien hoe de pleegmoeder David van school haalt (dat doet zo'n mens toch ook niet elke dag!) en Rie-kie heeft niet de moed om haar eigen kind aan te spreken. 'David lijkt sprekend op zijn vader. Hij is net zo donker, hij heeft een typisch Joods bewegelijk gezicht, hij draagt de scheiding in zijn haar aan de linkerkant, precies als zijn vader.' De reactie van Riekie en van Tobi op deze teleurstellende reis is zeer merkwaardig. Zij besluiten namelijk te trouwen om gezamenlijk te proberen David uit de handen van zijn pleegouders te bevrijden.
'Je kunt hem nü een huis aanbieden, dat maakt indruk op de rechters.'
Het is tekenend voor Riekie's persoonlijkheid, dat zij de weigerachtige houding van David's pleegouders kan objectiveren. 'Eigenlijk is elk gesprek onmogelijk. Als 't om de diepste dingen gaat, is iedereen de vijand van zijn medemens.' Voor Tobi is de kwestie echter zeer eenvoudig. Ze willen zieltjes winnen! Die mensen zijn in de oorlog voor Riekie uitstekend geweest, akkoord, maar sinds zij die Joodse baby thuis hebben, kennen zij maar één levensdoel: dit zieltje moet voor de kerk behouden blijven.
'Je begrijpt deze mensen helemaal niet, Tobi, hun gevoelens gaan veel en veel dieper dan je met woorden kunt aangeven. Dat is juist het moeilijke voor mij. Die mensen hebben zich inderdaad
ii8