Niemand die het antwoord weet

aardrijkskunde overhoren.

Tot een uur of elf hebben we zitten praten. Over kunst. Piet liet platen zien van El Greco en vertelde van die wonderlijke schilder, die in de keus van zijn kleuren zo ver op zijn tijdgenoten vooruit was, dat men zei, dat hij aan een oogziekte leed.

Bij het afscheid zei Piet, dat ik eens een keer terug moest

komen.

'Graag'.

Maar dat meende ik niet. Of eigenlijk: ik meende het zo uit de grond van mijn hart, dat ik er bang van werd. Bang voor mijzelf. Tijdens de terugreis groeide bij mij een gedachte, die zich met weerhaken in mijn hersens had vastgezet, toen Mi ent je haar twaalfjarige Kees overhoorde. Wisten die mensen van mijn aanleg? Ik kon niet anders dan tot een ontkennend antwoord komen. Het was ondenkbaar dat ouders van zo'n aardig ventje van twaalf, mij in huis zouden halen. Iemand, die voor de rechter had gestaan, omdat hij jonge jongens niet met rust kon laten. Die een vonnis achter de rug had. Die ter beschikking van de regering was gesteld. Mocht ik die mensen onkundig laten? Niet, dat ik ten opzichte van dat jochie enige begeerte voelde. Het hele gezin van Piet van Nunen glansde voor mij in een bijna onaards licht. Iets dat je vereert. Piet en zijn vrouw en zijn kinderen leken mij wezens toe uit een andere wereld. Je hebt ervan gedroomd, maar je weet niet dat zij ook werkelijk bestaan. Juist omdat het gezin voor mij zo broos was, de vriendschap zo breekbaar, kwelde mij de vraag: mag ik daar blijven komen? Op zekere dag zullen ze immers de waarheid omtrent mij te weten komen. Ik had mij beslist voorgenomen mij bij de Van Nunens in elk opzicht te beheersen: en ik wist, dat ik van die stelregel niet zou afwijken. Maar daar ging het bij mij niet om. Zwijgen over mijn verleden.. . juist in dat gezin doen alsof ik een mens was als ieder ander, stond gelijk met

126