Amsterdam, je hebt een zoute smaak

vorm aandienen. De traditie. Als de eerste een zoon werd, moest het kind dan besneden worden, of niet? 'Laten we eerst wachten tot het kind er is,' zei Mirjam, 'misschien wordt het wel een meisje.' 'Mijn eerste is een zoon,' zei Wolf en hij wist niet, dat duizenden jaren lang alle joodse vaders dat hebben gehoopt en gezegd.

'Goed. Moet het kind dan besneden worden?' 'Peins er niet over,' zei Wolf. 'Het wordt verdedigd op hygiënische gronden.' 'Onzin. En als het waar is, moeten we de dokter laten komen en niet de coupeur van het rabbinaat.' 'De oudjes zullen het verschrikkelijk vinden als we het kind niet laten besnijden.'

'Het wordt eindelijk tijd, dat de oudjes weten, dat hun kinderen aan het ghetto ontgroeid zijn. In elk geval mijn zoon zal de merktekenen van het ghetto niet zijn hele leven hoeven mee te dragen.' 'Bereid je dan maar voor op ruzie.' 'Er komt geen ruzie. Ik doe het niet. Basta.' Wolf gebruikte duizend listen en ging honderdduizend omwegen om te ontkomen aan het beslissende gesprek met zijn ouders. Als die vroegen of het kind besneden zou worden, ja of nee, zei hij: 'Misschien wordt het wel een meisje.' Mirjam lag haar kraam thuis uit. Het was een jongetje. Met de verpleegster maakten ze toen een afspraak, die veel weg had van een complot. De brave baker hield stijf en strak vol, dat de jonge moeder door het eerste kraambed zeer was verzwakt, ja, en de dokter had haar wel duizend keer gezegd er voor te zorgen, dat de kraamvrouw zich niet

¹9¹