Amsterdam, je hebt een zoute smaak

Als Mirjam op donderdag wel eens zei: 'He, ik zou morgen best zin in een bordje kippensoep hebben.'

... zei Wolf gedecideerd:

'Kippensoep? Best. Maar niet op vrijdagavond.' Hun extra maal viel op zondag, op zondagmiddag wel te verstaan, want ze wensten te breken met de traditie, dat de feestelijke schotel 's avonds moet worden genuttigd. Maar wél aten ze elke zondagmiddag kippensoep, de kip nagebraden op de manier zoals generaties voor hen dat hadden gedaan.

Van de plannen om met hun beiden te blijven werken en de twee salarissen sam-sam te laten doen, was op de duur niet veel terecht gekomen. De eerste jaren was alles verlopen, zoals ze hadden uitgerekend. Ze leidden een best leven, kenden binnen zekere grenzen geen geldzorgen, en kinderen konden wel wachten. Maar toen kwam er in Nederland een beweging op, die wilde verbieden, dat een gehuwde vrouw in dienst van de overheid de plaats innam, die door een mannelijke werkkracht zou kunnen worden bezet. Mirjam was zo'n gehuwde onderwijzeres. Die beweging groeide in kracht. Wolf en zijn vrouw gingen opnieuw aan het rekenen. Ze kwamen tot de conclusie, dat het onder zekere omstandigheden voordeliger zou kunnen zijn, wanneer ze zwangerschapsverlof zou kunnen genieten en zich daarna op wachtgeld liet stellen. Het kostte hun geen moeite tot die slotsom te komen, want eerlijk gezegd, ze verlangden allebei vurig naar een kind. Toen de bevalling nog hoogstens een maand in het verschiet kon liggen kwam een oude vraag zich in nieuwe

!9°