Amsterdam, je hebt een zoute smaak

de rand van de stad. Modern natuurlijk. Licht behang. Houten lampen van de meubelmaker. Naturel eiken meubelen. Pulletjes op de lambrizering. Een lila tafelkleed, donker en zwaar van kleur. Oranje gordijnen met zwarte tressen. In het keukentje boerenbont langs de planken en een servies er op van 'grof aardewerk met blommen. In die barbaars-koude decembermaand zijn ze toen getrouwd. De waterleiding is die nacht niet gesprongen. Wat dat betreft had ik rustig in mijn eigen bed kunnen blijven in plaats van op die ongemakkelijke divan in dat gehorige huis.

Wolf heeft later beweerd, dat hij de koppigste van alle conventies met voeten had getreden doordat hij mij die eerste nacht van zijn huwelijk beneden op de divan had laten slapen. Conventies... dat was een van zijn stokpaardjes. Hij zei, dat hij conventies en tradities een eeuwige haat had gezworen. Ik voor mij vond die afkeer altijd een tikje cari-caturaal. Zijn verzet tegen conventies was mij te conventioneel, en zijn strijd tegen tradities vond ik te traditioneel. Hij was een Don Quijote. Maar een zeer bijzondere dolende ridder was hij. Hij verzon eerst windmolens, en daar ging hij dan storm tegen lopen. Hij deed een beetje denken aan het mannetje, dat met duim en wijsvinger knippend, door de Kalverstraat liep. 'Wat doe je?' vroeg iemand. 'Ik vang leeuwen.'

'Maar er zijn hier toch geen leeuwen.' 'Nee, omdat ik ze vang.'

Wolf zag overal conventies en tradities, die hij moest breken. Besluiten die op zich zelf geen enkele betekenis had

184