Amsterdam, je hebt een zoute smaak

De hele boel kon onderlopen. En hij zou machteloos zijn. Hij was, wat de mensen noemen: een man met twee linkerhanden en aan elke hand niks dan duimen. Maar in mijn bekwaamheid om gesprongen waterleidingen te temmen stelde hij een onbegrensd vertrouwen. Hij kon jaloers zijn op iemand die handig kon omgaan met hamer en nijptang.

'Je bent getuige geweest bij mijn huwelijk. Nu zal je ook getuige zijn van onze eerste huwelijksnacht.' Ha, ha, ha!

Toen Wolf zich die avond, niet zo heel laat, met zijn jonge bruid in de slaapkamer één hoog terugtrok, mompelde ik iets van: 'Wel te rusten.' Alle drie vonden we het een vreemde situatie.

'Ik hoop, dat je op die divan makkelijk ligt,' zei Mirjam. 'Ik zal de hamer en de nijptang naast me leggen, helemaal alléén slapen lijkt me niks.' Mirjam kleurde en Wolf grinnikte.

Zijn volslagen ongeschiktheid voor elke handenarbeid heeft niet alleen de eerste huwelijksnacht van Wolf beïnvloed. Zijn gehele leven heeft er een keer door genomen. Ik kende hem al toen we allebei nog kinderen waren. Hij woonde toen op het Waterlooplein om de hoek van de Lazarussteeg. Toen reeds was zijn onhandigheid een bron van spot en hoon. Maar hij bezat een goed stel hersens. Hij was niet super-intelligent, maar als er obstakels op zijn levensweg opdoemden, overwon hij alle moeilijkheden door zijn sterke wilskracht. Ik moet er bij vertellen, dat het wel een beetje moeite gekost heeft voordat Wolf had ontdekt waar en hoe zijn levensweg precies verliep.

¹79