Amsterdam, je hebt een zoute smaak

sleuren me aan mijn baard door de straten. Hoor Israël, Uw God is de Enige God...'

Ik zie een meisje, ze heeft zwart haar en donkere ogen. Dit is een ander staedtele. Ik ben zelf het meisje. Er is een soldaat, die me beetgrijpt. Ik worstel, ik wil hem de ogen uitkrabben. Ik zeg: 'Als je mij met rust laat, zal ik je deze amulet geven, die je beschermt tegen kogels. Je gelooft me niet? Schiet gerust op me, je zult zien, dat de amulet me beschermt. Hij schiet. Hoor Israël, Uw God is de Enige God...'

Nu ben ik Avrom, ik ben mijn eigen vader. De appelen zijn giftig, Izak-leeb, maar als iedereen er van eet, kan je geen kwaad geschieden. En nu ben ik mijn grootvader; ik word van een trap naar beneden gesmeten. Hoor Israël, Uw God is de Enige God...'

Het was na zo'n visioen, dat Izak met heldere stem en met ogen, waarin verstand zichtbaar was, zei: 'Nu weet ik, wie ik ben. ik ben mijn voorgeslacht.' De dagen kwamen en gingen, moede sleperspaarden, die 's morgens al verlangen naar de vergetelheid van de nacht, die nog verre is. De vijand terroriseerde de stad. De joodse buurt moest het 't meest ontgelden. Er ontbrandden relletjes met de helpers van de vijand. Mannen barricadeerden de huisdeuren. Op straat werd gevochten. Vrouwen gilden verwensingen.

Op zondagavond de negende februari 1941 zat Izak aan de tafel, een eindje van het venster vandaan, maar hij kon zien wat er op straat gebeurde. Van de Blauwbrug kwam een tierende bende dronken geweldenaars in zwarte uniformen. Er werd gestompt en gescholden. Tot werkelijk

174