Amsterdam, je hebt een zoute smaak

wazig. Meer naar het midden zijn de contouren duidelijker zichtbaar.

Het Vreemde Huis...

Het staat op een pleintje. Of is het een hof? Of een brede straat? Er is een gangetje. Het is met een deur afgesloten. Vreemd is dat; het geeft een angstig gevoel. Eigenlijk moest die deur open zijn. Op de deur staan letters. Is het een t of een n ? Ik loop het gangetje in. De huizen zijn opgetrokken in een uitheemse bouwstijl, die toch vertrouwd aandoet. Veel hout. Vensters, die uit de gevellijn naar voren springen. Het overkappende dak is scherp zichtbaar, maar het zweeft in de lucht. Ik zie twee verdiepingen, dan komt er een leegte, waarin bomen en andere huizen bespeurbaar zijn, en veel hoger zweeft dat dak. Ik wacht voor Het Vreemde Huis.

Ik ben zeer opgewonden. Mijn hart klopt snel. Ik haal moeilijk adem. Ik voel angst... neen, angst is het niet... verwachting, dat is wat ik beleef.

Ik moet Het Vreemde Huis zijn binnengegaan. Opeens sta ik op een overloop. Er is een man, die heftige armbewegingen maakt. Naast mij, één hoog is opeens diezelfde man verschenen. Ik zie hem nu tweemaal. Het is een vijand. Het gevoel van angstige verwachting dreigt en lokt tegelijkertijd. Het Vreemde Huis is nu vol... overal is die zelfde man, honderd duizend maal dezelfde man. En... dan... zijn... er... plotseling... slechts... twee... mannen... over. Hij en ik. Monden bewegen, maar ik hoor niets. Het is een Huis der Stilte.

De man van twee hoog stort naar beneden. Hij geeft de man één hoog een duw. Nu rolt een lichaam de eerste trap af.

141