Amsterdam, je hebt een zoute smaak

Hard koud licht. Sneeuw op de velden.

Eindeloze massa's wit. Donker zijn de schansen der Spanjaarden.

Het silhouet van Haarlem. Torens. Huizen. Spaarndam in de verte.

Langzaam draai ik om mijn eigen as. Dat doen meer kinderen van de klas. Ze willen het ronde schilderij goed zien. Het is overal. Ik wil in dit schilderij kruipen. Het moet in mij dringen.

Ik ga sneller bewegen, steeds sneller. Ik draai als een tochtdeur, totdat het ronde doek èèn plat schilderij wordt. Eén reusachtig vlak doek, nee het is geen schilderij, het is de wereld zelf, de hele wereld. Ik draai. Nu draait het schilderij met mij mee, en dus sta ik stil. Soldaten lopen.

Honden snuffelen aan een been.

Achter de korf van een schans zitten twee Spanjaarden. Ik ben een van hen. Ik tel geld, dat ik met dobbelen heb gewonnen.

In de stad spreken de burgers. Ik ben een van die burgers. Het leven is ondragelijk. Angst, gruwelijke angst. Ik zie de Spanjaarden binnentrekken.

Vrouwen gillen. Kinderen springen huilend in het Spaarne. Ik hen één van die kinderen. Ik verdrink... en tegelijkertijd blijf ik het hele schouwspel zien, omdat ik er boven zweef... De nacht na het bezoek aan het Panorama-gebouw droom ik. Ik zie voor het eerst het vreemde huis. Het Vreemde Huis...

Het beeld is vaag. De kanten van het beeld zijn onscherp en

140