Amsterdam, je hebt een zoute smaak

'Kijk, die mannetjes vooraan... die van het koor, die leven in hun wereld... ze kunnen maar één ding doen... voor zich uitkijken en dus denken ze, dat er maar één wereld bestaat, die van henzelf. Maar de mannetjes op het tweede plaatje zitten verder weg... zij zien hun eigen wereld en die van de mannetjes voor hen... die mannetjes weten al meer. En de gazzan op het derde plaatje... die is heel geleerd, want hij kent drie werelden, eentje van zichzelf, en twee vóór hem. Alleen die wolk helemaal achter... die van de sjofar, die kan over alles heen zien, hij ziet alles tegelijkertijd.. . en hij alleen kan dat, daarom noemen ze hem de Enige...'

Meester Veldhuizen was een broodnuchtere noord-hollander, geboren en getogen tussen vlakke weiden en lage kerktorens. Izak's oude mannetjes-overpeinzingen beroerden hem, zoals slootwater een eend. Maar omdat hij zich aan zijn prestige als alles-wetende onderwijzer verplicht gevoelde niet te laten merken, dat het water alleen de buitenkant van zijn veertjes bevochtigde, klopte hij Izak bemoedigend op de schouders.

'Mooi bedacht, jongen, heel mooi. Maar... wat heeft dat verhaal van die mannetjes en hun werelden nu in vredesnaam te maken met een kalender?'

'Nou,' zei Izak ongeduldig, 'dat is nogal duidelijk. Het is met de dagen net als met die plaatjes. Je moet alle dagen bij elkaar zien, net als de sjofar in de wolk doet.' Meester Veldhuizen zei geestdriftig, dat hij nu pas begreep wat Izak bedoelde, maar het enige, dat werkelijk tot hem doordrong was de wens om eens met de ouders van dit zonderlinge manneke te praten.

¹35