Amsterdam, je hebt een zoute smaak

op 't oog: hondenvoer. Maar de kenners weten de fijne nuances. Om een nooit opgehelderde reden wordt de beste kwaliteit 'Haarlemmer schar' genoemd, ofschoon er nog nooit een schar van het Spaarne is gekomen. Voor het overige kent het verkeer tussen verkoper en consument een volstrekt eigen jargon. Dat gaat zo: 'Zijn ze droog of zijk?' 'Trocken!'

'En hoe zijn de tietjes?'

'Als boter.'

'Noemt u dat boter?'

'U zult ze thuis moeten nadrogen.'

'Nadrogen? Zeker in dit regenweer.'

'Wat sta ik tegen u te praten. Proeft u liever een vinnetje. Wacht, ik zal het voor u afknippen.'

'Nou, wat heb ik je gezegd. Droog en brem-gezouten. Ik was al.'

Deze ietwat cryptische dialoog vereist enige toelichting. Gedroogde scharren zijn zeer hygroscopisch. Wie er verstand van heeft, kan 's morgens aan zijn scharretje voelen dat we het vandaag niet droog zullen houden. De tietjes zijn ook bij scharretjes de vlezigste gedeelten des lichaams. Pas als zo'n visje door en door droog is, kan het vlees inderdaad moddervet zijn. Scharretjes worden met een schaar gegeten. Eerst knipt de kenner de vinnen weg, daarna de strookjes vis langs de vinnen, vervolgens wipt hij al knippend kop en ingewand er uit, en daarna gaat de vis in repen. De smaak van gedroogde scharretjes? Er zijn mensen, die niet rustig kunnen slapen, als ze weten dat er scharretjes in huis zijn; midden in de nacht staan ze op, knippen

122