Er groeit gras in de Weesperstraat

er mee te spelen, maar de feminine genegenheid gaat gewoonlijk niet uit naar poppen van vijf meter lengte). Ik weet uit mijn eigen prille herinnering dat ik, in die wandelwagen hangend, de pop hoog boven me zag uitsteken. Alleen echter van horen zeggen weet ik, dat vader, moeder en grootmoeder blaren op hun tongen hebben gekregen van de pogingen om die pop uit mijn hersentjes te dabberen. Vergeefs. Ik moet toen al een weerzinwekkende dwingkop geweest zijn, of misschien ben ik het juist daardoor geworden. Die pop moest ik hebben, gilde ik huizenhoog. Ik moet (zo is mij later ingeprent) de bezienswaardigheid van de Breestraat geweest zijn: wat kon dat kind een kól opzetten en oj, voor wat? Voor zo'n stuk treife mesjokkaas.

(Nieuw voer voor psychologen: kind wil het onmogelijke grijpen en dan nog wel van het terrein van een ander geloof). Mijn lieve moeder was een veel verstandiger zieltjes-deskundige dan Freud, Stekel en Jung, die in die tijd trouwens zelf nog vochtig achter hun oren waren. Zij vond, zonder enige universitaire studie, de enige juiste oplossing. Met mij in haar gezelschap ging ze nooit meer over de Joden Breestraat! Liever liep ze met haar oudste een eind om. Door de Lazarussteeg en dan het plein over. Zei ze:

'Kinderen vergeten. Over een paar weken ziet hij de pop niet eens meer.'

Voor zover een mens zo iets zelf kan weten, geloof ik, dat de praktijk haar in het gelijk heeft gesteld. Zeker ben je in zulke dingen echter nooit. Met penthatol diepen ze hij elke slootschouw een hoop prut uit je onderbroekbewustzijn op, waarvan je zelf niet eens meer weet wie het er in heeft gesmeten. Stel je voor: een pop van vijf

96