De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

zonder gevoel en net toen ik niet wist of ik kwaad op haar moest worden of niet, kwam er een hemdknul aan met een ezel, en op het beest had hij een grote ijzeren T-balk geladen en daar boven op een baal vodden en daar weer boven op zat hij te schreeuwen tegen het stomme afgemartelde beest, dat ik hem graag een pak slaag had gegeven, zo'n wrede dierenbeul. Hij was trouwens de enige beul niet, want zoals de ezeltjes in Algiers worden afgejakkerd, dat geloof je niet; trouwens de paarden zijn ook magere scharminkels, meer vel dan vlees en die laten ze trekken en trekken tot je er een wee gevoel van in het hoofd krijgt als je het ziet.

We waren intussen een eind tegen een soort heuvel opgeklauterd wat niet zo verwonderlijk is, als jullie je herinnert, dat heel Algiers eigenlijk tegen een heuvel aan ligt, en halfweg zagen we een mooi wit gebouw tussen het groen en daar stond met grote letters op: Hotel St. George.

'Een Engels hotel,' riepen Jim en Terry en Gladys en Winnie en Molly en ik begreep niet waar ze zo'n drukte om maakten, maar ze beweerden, dat ze vastbesloten waren in dat hotel hun kopje koffie te gaan drinken, dus ik zei maar niets en legde me bij de meerderheid neer, zoals het in een democratie behoort.

Het was een prachtig hotel, wat waar is, is waar, en de bouwstijl is heel anders dan bij ons, met Moorse motieven en zo, zal ik maar zeggen, maar ik had het meeste zin in het terras, waar luie stoelen stonden en toen ik daar eenmaal in was weggezakt, voelde ik, dat mijn schoenen honderd pond wogen, wat een gevolg is van de onwennigheid denk ik, als je dagen achtereen op zo'n dekstoel hebt liggen luieren en je moet dan opeens weer op de vaste grond wandelen, dan is het even vreemd, nietwaar.

Er kwam een blanke kerel in een keurig wit pijtje vragen wat de dames en heren wilden bestellen en Molly zei me, dat ze graag een kop koffie wilde drinken, maar ik had meer zin in iets verfrissends, chocomel of zoiets.

'Heb jullie zoiets hier?' vroeg ik in het Engels en laat die kellner nou in onvervalst Amsterdams antwoorden: 'Sjokomel, meneer,

209