De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

te mijn arm tegen zich aan en zei, dat ze nog een beetje last van haar zenuwen had en dat ze straks toch zo dankbaar was geweest, dat ik beschermend naast haar had gelopen en meer van die vrouwenpraatjes, en zelfs al zou ik haar arm hebben willen loslaten, dan zou ik het nog niet hebben gekund, want ze keek me met haar angstige ogen zo hulpbehoevend aan, dat mijn hart gewoonweg te groot werd voor mijn overhemd.

Gekke stad anders dat Algiers; een herrie dat de lui maken, een geschreeuw en een rommelzoodje, daar heb je geen weet van als je het niet eens een keertje met je eigen ogen hebt gezien en met je eigen oren hebt gehoord.

We zagen bijvoorbeeld op een gegeven ogenblik twee van die hemdjongens lopen en elk van hen had iets onder de arm, dat we eerst niet herkenden en ik geef jullie te raden wat het was. Ze hadden elk een gestroopte geit bij zich, dat wil zeggen niet de geit, maar de huid ervan, de emballage, waarin vroeger een geit had gezeten. Op de een of andere manier hadden ze die huid er zo heel mogelijk af gepeuterd en alle openingen dichtgenaaid, op een klein gaatje na. Nou en die huid hadden ze tot barstens toe gevuld met water en als je nou op die bolle buik drukte, spoot een straaltje water uit dat gaatje, en dat was nou de stadsreiniging van Algiers, of beter gezegd de wandelende sproeiwagen van Algiers, aan elke kant van de straat één zo'n hemdjongen met zo'n watergeitje zal ik maar zeggen. Ik begreep eerst niet precies wat het was, maar toen ik het geval had bekeken, stond ik te schudden van het lachen, zo komiek vond ik het. Maar kwaad dat Molly toen werd. Zij had medelijden met die arme geitjes, die vroeger in dat vel hadden gezeten en die geslacht waren en ik moest maar eens kijken wat een mooie kleur die huidjes eigenlijk hadden en was er nou in de hele wereld niets beters te bedenken geweest voor de sproeiwagen dan de moord op een geitje?

'Je hebt gelijk,' zei ik tegen haar, 'maar wat wil je? Die geitjes zouden toch geslacht zijn, dat is nou het lot van elke geit en vergeet het nou maar.'

Ze zei, dat ze al eerder had gemerkt, dat ik een Hollander was

208