De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

bij de vleet heeft gekregen, maar dat heb je meer met die Engelsen, als je ze alleen maar naar de buitenkant beoordeelt, vergis je je gauw hoor. In elk geval Gladys gaf die Jim meteen een arm, en Terry haakte in bij Winnie, nou en toen vond ik, dat het toch wel erg gek stond als ik moederzieltje-alleentje bleef spelen en dus zei ik tegen Molly: 'Als jij mij nou 's een arm gaf, dat komt in elk geval de symmetrie ten goede.'

'Graag,' zei ze, 'voor de symmetrie moetje nu eenmaal een offer over hebben. Ik hoop, dat het offer je niet te zwaar valt.'

Ik gaf maar geen antwoord, want het vooruitzicht om een paar uur in een totaal vreemde wereld rond te scharrelen, wond me op. Molly deed aanvankelijk wel een beetje schutterig, terwijl ze naast me liep; als je het mij vraagt was dat gearmd wandelen van ons in het begin beslist geen succes, maar het veranderde, toen we eenmaal goed en wel op de kade liepen en ik-weet-niet-hoeveel brutale kerels in gore witte hemden en op blote voeten, om ons heen begonnen te jengelen met leren kussens, die ze wilden verkopen, met geld, dat ze wilden wisselen, met handtassen, die ze de vrouwen in de handen probeerden te stoppen en meer van dat soort opdringerigheden. Ik mocht die kerels niet en Molly scheen een beetje bang voor hen te zijn, want ze drong heel dicht tegen me aan, en ze greep m'n arm stevig beet, en ik kon me echt voorstellen, dat ze hulp en steun bij mij zocht, want een vrouw is bij die Arabieren niet veel waard, dat kun je zien aan de brutale manier, waarop ze de vrouwen van top tot teen bekijken en omdat ze zo'n raar taaltje brabbelen, weetje natuurlijk niet wat ze elkaar toeschreeuwen, al heb je als man natuurlijk wel je vermoedens. Ik had dus echt met Molly te doen en ik legde mijn hand beschermend op de hare en vertelde haar, dat ze niet bang behoefde te zijn, want dat ik die kerels wel op een afstand zou houden en als ze soms werkelijk hinderlijk mochten worden, nou dan zouden ze eens kennis maken met een paar stevige Hollandse vuisten, en dat meende ik. Naarmate we echter dichter bij de eigenlijke stad kwamen, werd het opdringerige gedoe van die Arabieren veel minder en ik zei tegen Molly, dat ze nou gerust haar angst een beetje van zich af kon leggen, maar ze druk

207