bonbons uit liaar hut en daar gaf ze een rondje mee en nog een rondje en Winnie en Gladys gilden, dat ze de chocola zo enig vonden en toen vertelde Molly, dat die doos kwam van een discussieclub in Holland en dat vond ik toch wel echt fideel van haar. Ze is werkelijk een aardige meid, die Molly en ik denk, dat ik best met haar zal kunnen opschieten, in onze nieuwe discussieclub.
Laat in de avond ging de man van de administratie rond om klantjes op te halen, die mee wilden gaan met een van de excursies door Algiers, waar we morgenochtend heel in de vroegte zullen aankomen.
'Zullen we meegaan?' vroeg Terry, 'het kost een pond.'
Ik kreeg plotseling een gek idee, ik denk, dat het mooie weer en het succes, dat we een nieuwe club zijn begonnen, me een beetje naar het hoofd was gestegen, want ik zei: 'Waarom zouden we een pond neerleggen voor iets wat we zelf best kunnen ? Ik vind die excursies, waar vreemdelingen bij rondgezeuld worden, altijd een verschrikkelijk slome indruk maken.'
'Dus je wilt liever niet mee?' vroeg Molly.
'Ja en nee,' zei ik, 'ik stel voor, dat we met ons vijven Algiers gaan bezichtigen, zonder gids. Dat pond kunnen we zelf verdienen. We kunnen ergens een verfrissend drankje gaan drinken en dan verder maar dwalen, zo'n wereldstad zal Algiers wel niet wezen.'
'Reusachtig,' gilde Gladys, 'ik houd wel van een avontuurtje.'
Terry zei doodrustig, dat hij wel voor mijn idee voelde en Molly zei dat ook.
Nou beste mensen, dat is dan de brief, die ik jullie heb willen schrijven over het leven aan boord; en ik hoop, dat jullie begrijpt hoe blij ik ben, dat we die club gesticht hebben en misschien kunnen we in de toekomst, dat wil zeggen over een week of zo, want aan het eind van de reis spat het hele gezelschap natuurlijk uit elkaar - ik zeg misschien kunnen we in de toekomst een brief van de hele club aan jullie schrijven, een soort rapport, dat zou ik reusachtig vinden in het belang van de internationale socialistische solidariteit, met de beste groeten van club tot club, jullie Roel van Hoven
204