De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

ik vind je een beest, maar het klinkt in het Hollands veel erger dan het in het Engels bedoeld wordt; toch werd ik een beetje confuus van haar toon en ik wist werkelijk niet wat ik moest antwoorden zonder een nieuwe flater te begaan, maar Terry redde de situatie door te zeggen: 'Jullie moet niet alles zo ernstig nemen. Natuurlijk doet Roel mee. Als ik het goed bekijk is het idee oorspronkelijk van hem en ik heb het dadelijk een reuze goede gedachte gevonden, yes, wij Engelsen kunnen soms van de lui van het vasteland nog wel eens iets leren.'

Nou die woorden van Terry vond ik zó fideel, dat ik hem spontaan een hand gaf en aan een redevoering wilde beginnen, maar toen kwam juist de hofmeester met een soort croquetjes, waar ik niet van houd, omdat niemand weet wat er in zit en door het gezicht van die croquetjes bleven me de woorden in de keel steken en zo is de discussieclub dan tot stand gekomen. Tussen twee haakjes, die croquetjes waren aardappelen met een maggi-smaakje eraan en als een Hollandse vrouw haar man zulke onsmakelijke dingen voorzet, zou dat een reden zijn om schadevergoeding te eisen, maar de andere leden van de nieuwe discussieclub zaten te schransen, dat ik er pijn in m'n kaken van kreeg, dus ik vermoed, dat smaken verschillen. Voor toetje was er een soort griesmeelpudding met jam en toen vond ik de tijd gekomen om voor te stellen, dat Terry en ik samen elke keer overleg zouden plegen over de onderwerpen; ik dacht, dat is tactisch het beste wat ik kan doen, want anders vliegt die club na twee vergaderingen alweer uit elkaar en iedereen vond mijn voorstel reusachtig goed en daar bleef het bij.

Omdat we al zo ver zuidelijk zijn, wordt de koffie na het eten niet meer in de salons geserveerd, maar op het dek en natuurlijk bleef de nieuwe club bij elkaar, want we voelen ons wel echt tot elkaar aangetrokken, geloof ik. Het was onwaarschijnlijk mooi weer met een soort lauwe zoelte in de lucht, zoals ik nog nooit heb gevoeld en toch was het al tien uur 's avonds. De passagiers zaten zo maar in hun dunste overhemdje en korte broekjes in de nachtlucht en de zee was niet zo kalm als gisteren, maar je merkt van de golfslag en van de bewegingen van het schip niks meer, zo zijn wc er allemaal aan gewend, en toen de hofmeesters met de koffie kwamen, haalde Molly de doos

203