De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

Daar zaten we met ons vijven aan tafel en het kwetterende gesprek ging maar door, totdat Molly opeens zei: 'Moet jullie eens horen, ik heb een aardig idee. We zitten nog een week of vijf op dit schip bij elkaar en hier Winnie en Gladys waren weliswaar geen lid van de Partij in Engeland, maar hun mannen wel en zij zelf hebben altijd Labour gestemd, en hier wij drieën, Terry en Dutchie en ik, waren wél lid, en nou had ik gedacht: kunnen we nou niet samen een soort discussieclubje maken, alleen maar voor de vijf weken, dat we samen aan boord zijn, dat breekt de verveling een beetje en misschien kunnen we nog iets van elkaar leren? Nou, wat denkenjullie ervan?'

Het was een hele toespraak en ik moet jullie eerlijk zeggen, dat ik met mijn oren zat te klapperen zo verwonderd was ik, want nog geen vier en twintig uur geleden had diezelfde Molly gemopperd, dat we veel te veel aan politiek doen en dat een mens toch niet altijd socialist kan zijn en dat hij ook wel eens wil leven; en nou komt ze warempel zelf op de proppen met het voorstel om een discussieclubje te vormen. Maar ik hield mijn kaken stijf op elkaar, want ik heb zoiets in onze eigen Fakkeldragersclub al eerder meegemaakt, trouwens in elk bestuur heb je hetzelfde, dan doe je een voorstel en niemand voelt er iets voor en een tijdje later komt iemand met precies hetzelfde voorstel, alleen met een beetje andere woorden en dan is iedereen er vóór. Goede gedachten moeten doorwerken, dacht ik, en wat doet het er toe wie de eer krijgt, de hoofdzaak is, dat er een besluit wordt genomen. Winnie en Gladys gilden direct dat ze het een fantastisch idee vonden en Terry zei hetzelfde, alleen op een veel bedaarder toon en ik zei niks, maar ik dacht zoveel te meer. Eerst dacht ik, dat niemand in de gaten had, dat ik geen woord zei, maar Molly schijnt het te hebben gemerkt, want opeens zei ze: 'En, Roel, hoe denk jij erover, doe je mee of voel je er niets voor?'

Ik trok mijn vroomste snuit en zei droogweg, dat ik het nog niet wist, ten slotte (zei ik) kan een mens toch niet altijd socialist zijn, hij wil ook wel eens leven. Terry grijnsde, die kon de steek onder water waarderen, maar Molly kreeg een kleur als een boei en flapte er uit : 'Roel... I think you are a beast,' wat letterlijk vertaald wil zeggen:

202