De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

gekost om die tweede lading havermout naar binnen te werken, al heeft Molly er natuurlijk niets van gemerkt en nu ga ik in de zon een beetje liggen slapen, want ik heb een gevoel, dat ik aan een reusachtige vacantie begonnen ben en blijf jullie maar in de regen en de mist van de Voorstraat, met de hartelijke groeten van het broertje van Sindbad de Zeeman, zich noemende en schrijvende Roel (Dutchie) van Hoven, voorman van een pas opgerichte Fakkeldragcrsclub op de Atlantische Oceaan, in het gezicht van de Spaanse kust.

Maandag

Zaterdagnacht heel laat zijn we door de Straat van Gibraltar gevaren en de Empress of Bengal hield met opzet dicht langs de kust om de passagiers de gelegenheid te geven de rots cn de vesting goed te zien. Het was 's middags al door de luidsprekers aan boord omgeroepen en niemand ging dus naar bed, ik ook niet, ofschoon voor mij die Vesting van Gibraltar toch eigenlijk een uiting van het imperialisme is, waar wc felle tegenstanders van zijn, maar als iedereen óp blijft, kun je als Hollander niet in je eentje naar je kooi gaan, dus ben ik maar bij Molly en Terry gaan staan, in een lange rij passagiers allemaal langs de railing kijkend naar het brok steen, dat Gibraltar heet. Als jullie het me op de man afvraagt wil ik je wel zeggen, dat ik die belangstelling dik overdreven vind. Nou ja, het is een enorme klomp steen, een soortement super-kei, maar voor de Engelsen is het meer een heihgdom, een tempel, een nationaal monument, noem maar op wat je wilt. Het is natuurlijk wel mooi, als landschap dan, stel je voor de hemel dik bezaaid met sterren en een maan als een schijfje sinaasappel en de sterren glimmeren veel dieper dan bij ons in Nederland, en die rots met hier en daar lichtjes van huizen en een kanjer van een witte branding, die stuk slaat tegen het strand. Erg schilderachtig.

Molly stond bij mij en naast haar stond Terry en ik hoorde haar tegen haar broer zeggen: "t Geeft je een brok in je keel, als je bedenkt, dat dit ook een stuk is van het oude Engeland.'

Ik kreeg opeens een soort telepathische waarschuwing: Roel, zo meteen grijpt ze van ontroering je hand, cn ik liet haastig de leuning

192