De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

Zo denkend lag ik mezelf 's morgens in mijn kooi te bekijken (in 't figuurlijke dan) en ik werd door die gedachten zo kwiek, dat ik fluitend opstond, me waste en mijn gezicht een extra aai met de scheerkwast gaf, en toen ging ik naar boven om een mondje frisse lucht te happen; dat bevordert de eedust. Toen ik aan dek kwam, liep Molly juist in de buurt en ze had een soort zijden lap om haar rossige haren gewonden, want de zon begon al aardig te steken en ze zei, dat haar huid niet tegen te veel licht kan. Ik vond, dat ik nou maar meteen moest tonen, dat ik geen vent van snijkoek was, dus vroeg ik: 'Zullen we samen gaan ontbijten? Ik heb reuze trek in een groot bord met porridge.'

De havermout smaakte me niks; niet dat ik er weer onpasselijk van werd, maar ik vind de smaak kinderachtig. Dat heb ik natuurlijk niet gezegd, stel je voor. Ik heb zitten schransen of mijn leven er van af hing en Molly zei: 'Je eet het alsof je een Engelsman bent. Ik ben er zeker van, datje de Engelse manier van koken heerlijk zult vinden.'

'Het is ook lekker,' loog ik dapper.

'Dan kan ik zien, Dutchie,' zei ze.

Met een mond vol stijfsel vroeg ik: 'Waarom noem je me toch altijd Dutchie? Ik heb toch zeker een naam, waarvoor ik me niet hoef te schamen. Roel heet ik, R-O-E-L, gewoon Roel, en noem me nou in het vervolg zo.'

'Vind je Dutchie een scheldwoord... Roel?' vroeg ze.

'Nee, dat niet. Maar die naam kriebelt me, alsof iemand me met een grassprietje in het oor kietelt, terwijl ik lig te slapen.'

'Je bedoelt, dat ik je met die naam plaag?' vroeg ze. 'Dutchie plaagt je.'

'Zoiets,' zei ik, 'waarom zou je me plagen. Dat is toch niet nodig.'

'Ik vind het leuk om je te plagen... Dutchie, ik bedoel Roel,' zei ze en ze keek me met die brutale ogen van haar aan, want ze dacht natuurlijk, dat ik kwaad zou worden, maar ik hield me groot en bestelde een tweede bord porridge om haar duidelijk te laten merken, dat een Hollander zich nooit de minste voelt.

Maar ik wil jullie wel opbiechten, dat het me enorme moeite heeft

191