De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

anders, dat weet ik zeker. Ik zag de jongens en de meisjes van de A.J.C. wandelen en liedjes zingen en ze hadden iets in hun hele wezen, dat me deed begrijpen, die vinden steun aan elkaar, die zijn niet eenzaam in de grote wereld. Zo ben ik bij de jeugdbewegers terecht gekomen en ik heb er een fijne tijd gehad, mooier denk ik dan de meeste andere leden, want zij hadden ook nog een ouderlijk huis en ik had alleen maar hun vriendschap. Later ben ik in de Partij gegaan, waar ik me een hele tijd niet erg op mijn gemak voelde, omdat de sfeer er zo totaal anders is dan in de jeugdbeweging. De Partij vult niet je hele leven; dat kan ook niet, maar alle mensen zijn niet gelijk en ik was er nou zo eentje, die in de Partij, zocht wat er niet was, net zo lang totdat ik jullie in de Fakkeldragersclub ontmoette en ik kan niet onder woorden brengen wat die wekelijkse avonden voor mij hebben betekend. Toen kreeg de emigratiekoorts me te pakken. Die kennis ging naar Canada en die kennis ging naar Amerika en die naar Nieuw Zeeland, kom aan, dacht ik, laat ik nou 's voor de verandering naar Australië gaan. Een gezin heb ik niet, want al ben ik niet bleu als het meisjes betreft, op de een of andere manier schijnt die raad van mijn vader zich in mijn hersens te hebben vastgezet: trouw niet eerder of je moet hoger óp zijn. Ik moet jullie er bij vertellen (maar dat is voor de leden van de club geen nieuws), dat het me na de bevrijding in ons land eigenlijk maar half zinde, al die politieke delinquenten, waar we vergevensgezind tegenover moeten staan en gratie hier en gratie daar, nou ik werd er af en toe draaierig van en ik had net genoeg geld op mijn spaarbankboekje staan om de overtocht naar Australië te betalen en toen dacht ik: avonturen jongen, avonturen.

Maar als je dan zo een halve week van huis in het buitenland bent, op een kanjer van een schuit, waar alle lui alle talen parlevinken behalve doodgewoon Nederlands, nou dan denk je toch wel eens: tjonge, tjonge wat ben je begonnen? Zou dat heimwee zijn. Nou al? Je mist de krant, je mist de radio, je mist de Partij en je mist de Fakkeldragersclub en elke ochtend drie mijl over het dek draven is wel aardig voor je spieren, maar geestelijk voedsel... ho maar! Kijk, en nou loop ik warempel tegen twee Engelse partijgenoten aan.

190