De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

Zaterdag

Vanmorgen werd ik wakker met een gevoel alsof ik jarig was; als kind heb je dat, dan heb je de vorige dagen zo lang en zo intens over je verjaardag nagedacht, je hebt van alles gefantaseerd, en als je dan eindelijk op de dag wakker werd, ben je meteen in een feestelijke bui; zoiets schijnt vanzelf te gaan. Nou net zo'n gevoel had ik vanmorgen, toen ik mijn ogen opendeed en ik bleef zo'n beetje in mijn kooi na-soezen, lekker lui op mijn nekharen leunend want de zeeziekte was helemaal weg en door de patrijspoort scheen de zon en de lucht was onwaarschijnlijk blauw en alles in de hut kreeg een extra-kleurtje alsof het een technicolor film was. (Als je een kleurenfilm ziet, zegje: 'te veel kleur, kan niet echt zijn', en als je hier in de buurt de wereld ziet, zegje: 'Net een kleurenfilm, wat mooi'.) Ik had een honger als een paard en ik dacht: 'Zal ik nou weer van die havermout gaan eten ?, met opzet om te laten zien, dat een Hollander zich door zo'n bord kwakkerigheid niet laat kisten?' maar mijn luiheid was te groot en toen ik zo over me zelf lag na te denken, ontdekte ik, dat ik gisteravond moet zijn ingeslapen met de gedachte aan Molly en Terry, die partijgenoten zijn en dat ik nou tenminste een beetje aanspraak heb. Kijk, het zit zo, tot vandaag heb ik niet geweten, dat ik me op dit enorme schip te midden van honderden buitenlanders eigenlijk verschrikkelijk eenzaam heb gevoeld. Eenzaamheid is het verschrikkelijkste gevoel dat ik ken; dat komt, vermoed ik, omdat ik als jongen van een jaar of vijftien uit het gezin van mijn vader en moeder ben weggespat; toen ik wees werd, nou toen moest ik wel voor mezelf gaan zorgen en bij vreemde mensen je voeten onder tafel steken en dat is niet leuk, dat kan ik jullie verzekeren. Als ik het goed ga uitpluizen, dan ben ik eigenlijk op de vlucht voor dat alleen-zijn in de socialistische beweging terecht gekomen, ja ik denk, dat het zo inderdaad geweest moet zijn. Ik heb later wel gehoord (van sprekers) en gelezen (in brochures en zo) dat protest tegen onrechtvaardigheid en dorst naar gerechtigheid de socialisten in de beweging heeft gedreven en dat zal wel voor heel veel mensen gelden, maar met mij was het beslist

189