De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

verte de rotsen zien liggen blikkeren in de zon, dat was Europa.

'Kijk maar goed,' zei Terry, 'want het duurt nog een hele tijd voordatje weer wat van Europa te zien krijgt.'

'Misschien,' zei ik, en dat meende ik, want die emigratie van mij is eigenlijk meer een avontuur dan een vast plan; ik bedoel, ik ga kijken of het me ginds lukt en als het me tegen valt, nou dan ga ik weer terug naar Holland. Kom ik weer in de club en wat zal ik dan een boel te vertellen hebben, bereisde Roel van Hoven.

Terry vertelde me, dat hij lasser van beroep is en zijn zus is verpleegster. Hij wilde graag in Australië een eigen lasserijtje beginnen, maar daar heb je gereedschap voor nodig en dat kost geld. In Engeland heeft hij een brok kennis, die toevallig zulk gereedschap in voorraad heeft, en die zou hem best de spullen hebben willen meegeven, maar dan moest Terry een kleine drie duizend gulden handgeld betalen, en de rest later uit Australië sturen; nou dat handgeld had hij niet, en dus zal Terry eerst als knecht in een lasserij werk moeten vinden, en als hij dan genoeg heeft overgespaard kan hij gereedschap kopen om voor zichzelf te beginnen.

'Het beroerde is alleen maar,' zuchtte hij, 'dat het gereedschap in Australië minstens viermaal zoveel kost.'

'Ja man,' zei ik, 'zo gaat het nou eenmaal, wie veel heeft, die zal veel gegeven worden, en wie weinig heeft, die zal altijd te kort komen, dat is het kapitalisme.'

'Ben je socialist?' vroeg Terry.

'En óf,' ze ik, 'volbloed.'

'In Engeland was ik lid van de Labour Party,' zei hij, 'en Molly zat in het bestuur van de partij-afdeling, stemmentelster was ze.'

'Verroest, dat is ook toevallig,' zei ik. Drie socialisten bij elkaar op een Engels schip, het begin van een Fakkeldragersclub op de hoge zee (dacht ik) en dat wilde ik jullie nou maar even schrijven en daarom ben ik naar de schrijfsalon gegaan, maar mijn hand heeft nog een beetje de na-beverd van de zeeziekte, enfin, even zo vrolijk is het aardig, datje overal in de wereld ons soort mensen aantreft. Met hartelijke groeten van (bereisde) Roel van Hoven.

88