De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

pen en ik dacht, er is maar één manier om me te helpen, namelijk door me over boord te gooien, maar ze gaf me een arm (jawel, een arm!) en sjouwde me naar een ligstoel, die in de luwte stond in een lange rij, waar nog meer emigranten lagen te sterven; en ze toverde ergens een dikke deken vandaan, die ze eerst op de stoel legde en toen mij er boven op, en toen sloeg ze de deken dicht en zo ben ik, verpakt als een ons jonge kaas, in die stoel blijven reutelen en zij naast me maar praten, praten, praten, net zo lang totdat ik niks meer hoorde en zeeziek in slaap viel.

Het zal een uur of tien geweest zijn, toen ik in slaap viel en toen ik de ogen weer opensloeg stond het gemene stukkie zon aan de andere kant van het schip en de zee was zo hol als een zere kies, en in mijn maag had ik een gevoel alsof ik een nest jonge hondjes had opgegeten, maar Molly zat naast me en vroeg: 'Do you feel better now?' wat zoveel wil zeggen als: Gaat het weer een beetje?

Ik zei van yes en ik dacht aan jullie in de Fakkeldragersclub, Donderdagmiddag was het, en nog een paar uurtjes (dacht ik) dan komen ze weer allemaal naar de Voorstraat bij Sjakie, waar de kachel brandt en waar door Neeltje een lekker kopje koffie wordt geschonken met een kaakje en ben ik niet het grootste rund van de wereld, nou had ik lekker in de Voorstraat kunnen zijn en nou dobber ik op de wilde wateren van de Golf van Biscaje en naast me zit een juffrouw, die me met alle geweld wil beklagen in het Engels en wat heb ik aan die attenties ?

Even later kwam Molly met een bak thee, nota bene met een sloot melk erin, het leek wel zeepsop en zo goed was ik niet of ik moest dat spul leegdrinken, maar het deed me toch wel goed, wat waar is, is waar. Een goed half uurtje later ben ik weer afgezakt naar mijn hut. Molly bracht me tot aan de deur en verder niet, want dat was niet 'respectable' zei ze, wat zoveel wil zeggen als: niet ordentelijk, endaar heb ik geslapen, als een stal vol ossen, totdat ik wakker werd, het was weer morgen en het schip voer een stuk kalmer, ik denk, dat we uit de Golf waren en dat was zo, tenminste Terry wist me te vertellen terwijl we over het dek huppelden, dat we nu langs de kust van Spanje voeren, met de wind er schuin achter, en als ik goed keek kon ik in de

187