De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

waggel aan de kraan wassen en scheren, nou ik ben van het frisse water een stuk opgeknapt en toen ben ik zo goed en zo kwaad als het ging langs de trap naar beneden gekropen en op het dek woei ik bijna onderste boven, maar de koude wind en de zoute druppels, die tegen mijn gezicht sloegen, knapten me helemaal weer op, vooral toen ik Molly tegen kwam, die in de buurt van de trap rondscharrelde met wangen fris als natte ster-appeltjes en haar rosse haren fladderend achter haar aan.

'Morning Dutchie,' riep ze, wat zoveel wil zeggen als: goeie morgen Nederlander, ze had net zo goed Roel kunnen zeggen, want dat is toch een fatsoenlijke naam, maar ze vroeg of Dutchie al ontbeten had, nee zei ik en toen zei zij, dat ze ook nog moest eten en of ik zin had met haar mee aan tafel te gaan, nou ik kan me een slechtere goeie morgen denken, en dus zei ik: jawel, in het Engels natuurlijk.

En dat had ik nou juist niet moeten doen, dat wil zeggen, gewoon ontbijten zou misschien nog wel zijn gegaan, maar Molly bestelde een soortement kleverige havermout, porridge noemen ze dat (het hele schip eet duizenden kilo's van dat kleffe spul) en toen vond ik met mijn suffe gezicht, dat de Nederlandse Leeuw een gek figuur zou slaan als ik geen haverkoudwaterplakmeel bestelde en toen het bord met dat glibberige spul voor me stond, voelde ik opeens weer hoe het schip bezig was de zee in kleine stukjes te hakken, maar ik at met een gezicht een betere zaak waardig, de hele berg stijfsel leeg, en toen moest ik op een holletje naar buiten, naar het dek, waar ik over de railing ben gaan hangen als een natte onderbroek over de waslijn, enfin de rest snappen jullie wel.

Molly achter me aan, 'poor boy' voor en 'poor boy' na, wat zoveel wil zeggen als: stakkertje, en ik vond dat helemaal niet leuk, want welke man wordt graag beklaagd en ik wou me groot houden en dat zou me wel gelukt zijn als ik maar geen havermout had gegeten. Toen ik lang genoeg mijn tong tegen de zee had uitgestoken, had ik een gevoel alsof ik geen gezicht had, maar meer een soortement schilderij van Picasso met een hele hoop groen erin en alles op de verkeerde plaats en heel in de verte hoorde ik Molly zeggen, dat ze me zou hel-

18 6