De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

met mijn hakken over de sloot haalde ik het einddiploma van de Mulo en toen ging ik naar kantoor ofschoon ik liever in een garage was gaan werken of zoiets, maar die witte boord zie je, dat was weer zo'n droom van de oude heer. 's Avonds probeerde ik wat bij te leren, een beetje handelscorrespondentie, een mespuntje Engels, een flen-tertje Duits een wissewasje Frans en een schrammetje boekhouden, maar een genie ben ik ook in het kantoorvak niet geworden. Misschien herinner jullie, dat ik jullie toen heb verteld, dat mijn ouwe heer doodging, toen ik veertien jaar was, en twee jaar later ging mijn moeder hem achterna en toen is ons hele gezin uit elkaar gespat, zoals dat in het leven nu eenmaal gaat, ik moest voor mezelf zorgen, nou ja ik heb me er doorgeslagen, maar als ze me vragen hoe ik het gevonden heb, dan grinnik ik zo'n beetje en zeg altijd: 'Een arme wees op aarde zwerft,' dat is van Joost van den Vondel hebben ze me verteld.

Ik zit hier in die schrijfsalon van de Empress of Bengal maar te pennen en te pennen en ik geloof, dat ik jullie nog maar weinig van de boot zelf heb verteld, behalve dan dat hij afgeladen vol is met passagiers, allemaal emigratie-grondstoffen, export van Europa voor een nieuwe wereld, en laten we hopen dat het een betere wereld zal zijn; de boot is zo vol, dat er nu een rijtje van een man of vijf aan de ingang van de deur geduldig staat te wachten, totdat er een stoel in de schrijfkamer leeg komt, dus laat ik niet a-sociaal wezen en deze brief gauw afmaken. Er is nog een stuk wit op dit papier en laat ik daar dan op vertellen, dat ik die studie-verzekeringen van dc ouwe heer natuurlijk niet verder heb betaald. Er kwam een knaap van De Centrale bij me, die zei: 'Man, het is toch doodzonde, als je die polissen zo maar laat doodgaan.' Hij gebruikte een ander woord in plaats van 'doodgaan', maar het kwam daar op neer, en toen heb ik me laten bepraten en ze hebben er toen een soortement levensverzekering voor mij van gemaakt, uit te betalen op die en die leeftijd en de premie behoefde bij wijze van spreken maar een krats te zijn omdat ik zo bloedjong ben, dus dat heb ik toen gedaan, en nou is mijn papier vol en laat ik een ander aan de beurt van schrijven komen, met de hartelijke groeten voor de hele club, jullie oud-lid Roel van Hoven.

184