De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

rondrennen, zal Fanny Blankers Koen straks geen makkie aan me hebben.)

Terry emigreert net als ik; ook naar Australië. Hij emigreert met zijn zuster samen, nou zoiets heb ik nog nooit gehoord, stel je voor, dat je met je zussie samen emigreert, maar hij zegt dat het doodgewoon is, wie doet me wat? Dat zusje is ook aan boord, hij heeft me vanmorgen aan haar voorgesteld, Molly heet ze, met rossig haar en een paar brutale ogen en het eerste wat ze me vroeg was: 'Uw vrouw en kinderen komen zeker later, als u eenmaal een vaste job in Australië heeft?'

'Nee,' zei ik. 'Ik ben vrijgezel, en dat zal ik nog wel een tijdje moeten blijven, want ik heb me laten vertellen, dat de vrouwen in Australië niet voor het opscheppen liggen, dus ik denk, dat ik later probeer een vrouw uit Holland te laten komen, per brief of zoiets.'

Terry grijnsde, maar Molly keek me nijdig aan, en mopperde iets, dat ik niet verstond, maar dat hoefde trouwens ook niet, want we hadden nog zeven keer het dek rond te huppelen en ik had mijn adem nodig voor andere dingen dan voor ruzie maken met een Engels zussie, dat ik voor het eerst van mijn leven ontmoette.

Jullie zult daar ginds in Holland wel denken: nou, nou wat is die Roel mededeelzaam, maar ik schrijf zulke lange brieven, omdat ik echt behoefte heb om tegen iemand te praten, echt te praten, niet alleen maar zo'n beetje woordjes rijgen, maar echt iets te zeggen, en die vraag van die Molly, of ik later mijn vrouw en kinderen uit Holland liet overkomen, is me in mijn hoofd blijven hangen, en omdat ik geen zin heb er over te blijven piekeren, ben ik afgezakt naar de schrijfkamer op het schip, waar het ook al smoor druk is, maar waar ik nog juist een lege stoel weet te veroveren. Toen ik daar net naar beneden ging om in mijn hut wat schrijfpapier te halen, keek ik op het kastje onwillekeurig naar de foto van onze Fakkeldragersclub en, hoe het komt, weet ik niet, maar ik moest opeens weer denken aan de eerste bijeenkomst, die we als club hadden, herinner jullie je nog, dat Sjakie, onze clubleider, toen zei: 'Nou, beste mensen, voordat we eigenlijk met ons clubwerk beginnen, zou ik zeggen: laat ieder van

182