De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

voortaan wilden kamperen en baas in eigen huis wilden wezen.

In 1920 hadden ze gekampeerd op een landgoed bij Hilversum. Erg indrukwekkend. Maar bij de eigen stijl, behoorde nu eenmaal een eigen sfeer. En zoiets vind je toch alleen maar in je eigen huis.

Koos orakelde: 'Ergens moet een voorbeeld zijn!'

De nuchterhngen in de organisaties der volwassenen, die de bui zagen hangen en bezorgd dachten aan de duiten in hun verenigingskassen, vroegen: 'Een voorbeeld? Waarvan een voorbeeld en voor wie een voorbeeld?'

Ergens in de psyche van Koos moet een verdrongen Oosterling verscholen zitten, want hij antwoordde met twee wedervragen: 'Wat doet gij met uw nieuwverworven rechten? Wat doet gij met uw nieuw veroverde vrijheid?'

Sommige woorden zijn als het beeld uit het sprookje. Een tovenaar blies het leven in en toen ging het zijn eigen weg. Toen Koos die twee vragen had gesteld, begonnen steeds meer penningmeesters in de socialistische beweging geestdriftig te worden voor iets, dat er nog niet was en dat als het er eenmaal zou zijn, handenvol geld zou gaan kosten.

In 1922 kochten de overmoedigen van de A.J.C. een lap grond met heuvel bij Vierhouten. De Paasheuvel. Ze gingen er een kampgebouw zetten. De terreinen zouden ze gereed maken voor de ontvangst van glorieuze uitingen der nieuwe cultuur.

Overal uit het land kwamen de werkploegen: de jongens en meisjes, die zelf hun eigen Paasheuvelbezit gingen verfraaien. Ze bewerkten de terreinen, bouwden de technische inrichtingen, de schuren en de werkplaatsen. Ze sloegen eigenhandig de pompen, legden de buizen van waterleiding en electriciteit. Ze gingen de verwaarloosde grond ontginnen. Ze groeven de kuil van het grote openluchttheater met hun eigen handen.

Ze plantten de bomen en de struiken en daarna goten ze het betonnen podium, dat ze vervolgens zelf glad schuurden.

De dichteressen en de dichters werden van het nieuwe vervuld; de eigen poëten van de nieuwe gemeenschap.

164