De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

De jongens en meisjes behoefden er hun vergietschoenen niet voor uit te trekken.

Ze hadden de hele dag al op blote voeten over het IJsclubgras gewandeld. Die blote benen waren de grootste sensatie van dat Meifeest. De volksdansen waren de gloeiend-hete nieuwigheid. Maar wat had dat gehos en gespring met socialisme te maken?

Een partijgenoot met analyserend vernuft zei: 'De muren van Jericho zijn gevallen, nadat de Joden er zeven maal omheen hadden gedanst... maar het kapitalisme zal door die Vorrink niet bezwijken, al laat hij ze er een millioen maal omheen dansen.'

'Maak je geen zorgen,' zei een wetenschappelijk man met een voorspellende geest, 'dat kan nooit een blijvertje zijn.'

Al spoedig bleek, dat de A.J.C. zich energiek inspande om toch een blijvertje te worden. Er was met dat nieuwerwetse gedoe iets geheimzinnigs aan de hand. De A.J.C. bleek bijvoorbeeld vat te hebben op de nageljongens van de scheepsbouw.

Zolang mijn herinnering reikt, is de nageljongen een mysterieuze figuur in de jeugdbeweging geweest. Volgens brochures en wetenschap moesten deze jongens in drommen kloek en breed naar het socialisme opmarcheren. In werkelijkheid gingen ze liever biljarten. Omdat al ons streven er op gericht was geweest te zorgen, dat de brochures gelijk kregen, bleef onze propaganda de nageljongens hinderlijk volgen. We waren als hengelaars, die vissen met deeg, dat ze zelf lekker vinden; maar de vissen hebben hun eigen oordeel.

En laat het de A.J.C. nu wél gelukken. Het was de wereld op haar kop. Ze kreeg de nageljongens, weliswaar niet bij honderdtallen, hoogstens een man of twintig. Goed, maar dat was nog altijd twintig meer dan voorheen. En het was zo hinderlijk symbolisch.

Het werd de jongelui anders niet gemakkelijk gemaakt. Om een goed lid van de A.J.C. te zijn, moest je meer pleiziertjcs opgeven dan voorheen normaal werd geacht. Het ging niet alleen om die paar centen contributie. Het kwam op je gedrag aan. Niet roken, niet drinken, geen ijsjes lebberen, een hekel hebben aan de mode-slavernij,

160