De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

Alleen daardoor heb ik de moeilijkheden van de eerste jaren kunnen doorstaan. Huiselijk leven was er niet veel bij. Maar ik sleepte een ton aan posten bij elkaar, en alles polisjes van een honderd vijftig gulden gemiddeld.

Of ik in die jaren wel eens gekke dingen heb meegemaakt? Plenty natuurlijk, maar zulke dingen vergeet je... ik herinner me, dat ik ergens in de polder een adres had, waar ik wel een postje zou kunnen afsluiten. Ik had met de man afgesproken, dat ik 's avonds om kwart over acht bij hem zou komen, maar toen ik aanklopte, was het huis hardstikke donker. Nou gaan ze op het boerenland vroeg naar bed, zoals je weet, maar ik dacht: 'Hoor 's, jij hebt afgesproken, dat ik om kwart over achten hier zou zijn, en ik houd me aan de afspraak.' Dus, ik klop weer en jawel hoor, daar is gestommel en Kees (zo heette die vent, ik kende hem heel goed) komt in zijn onderbroek aan de deur en zegt: 'Kom d'r maar in, maar ik lig al bij mijn vrouw in de koffer.'

Nou ik dus naar binnen en terwijl hij in dc bedstee lag, heb ik in de huiskamer de spullen nagekeken en steeds heen en weer geroepen wat ik hem wou vragen. Enfin, eindelijk had ik het formulier ingevuld, en ik zeg: 'Kees, nou motje d'ruit komen om te tekenen.'

'Prakkizeer d'r niet over,' zegt Kees, 'kom jij maar hier.'

Nou ik naar die bedstee met papier en pen en inkt. Toen zegt Kees tegen zijn vrouw: 'Vrouw doe je tabernakel eens een beetje hoger, dan kan ik het papier d'r op leggen.'

En zo heeft die Kees de aanvraag voor zijn verzekering getekend. Ik heb die geschiedenis van die Kees al menig keer verteld en ze lachen d'r altijd hartelijk om.

O, je komt, als je zoveel jaren langs de weg en onder de mensen bent, natuurlijk heel gekke dingen tegen. Ik herinner me, dat ik een plaatsje afwerkte, waar een andere maatschappij heel wat klanten had. Nou ik sleepte d'r heel wat weg, hoor. Ik Het me toen nog om de andere dag bij een barbier scheren en op een keer zit ik onder het mes, toen zegt die baardkrabber tegen me: 'Bent u niet meneer Zo-en-Zo ?'

'Ja,' zeg ik, 'waarom vraagje dat?'

148