De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

wie ik moest praten en die ik moest helpen. Elke jongen heeft zo zijn dromen, maar in mijn verbeelding was ik altijd iemand bij wie andere mensen om raad kwamen en hulp. Ik ben wat je noemt een sociaal wezen, die heel makkelijk vrienden maakt en gauw overal wordt ingehaald.

Toen ik dus van het ene snertkarweitje naar het andere zwierf, zei op een goeie dag iemand tegen me: 'Zeg, als jij werk in de metaalindustrie zoekt, dan weet ik wat voor je. In Gocic-gcmccntc!'

In dat dorp ben ik in 1925 gekomen en ik was nog geen week op die fabriek of ik had al in de gaten, dat het personeel op een rare manier voor de gek werd gehouden. Van een regelmatige loonschaal, die toch eigenlijk voor de hele industrie gold, was geen sprake.

De een verdiende vier dubbeltjes, de ander, die hetzelfde werk deed, twee kwartjes per uur, alles omdat de baas zijn muts op een goeie dag naar twee kwartjes of naar vier dubbeltjes had gestaan. We werkten er met 130 man en daarvan waren tien georganiseerd. Voor mezelf zou ik het heus niet nodig gehad hebben, want al zeg ik het zelf, ze konden een goeie grofwerker zoals ik, op die fabriek best gebruiken. Maar inwendig kon ik het niet verkroppen, dat zoveel arme drommels minder kregen dan waarop ze recht hadden. Nou, daarop heb ik ze attent gemaakt, hé.

Ik begon met een afdeling van de S.D.A.P. op te richten en toen ik later uit Goeie-gemeente wegging, telde die 80 leden, en op het Goudse Volksblad haalde ik een kleine honderd abonné's cn natuurlijk heb ik ook gezorgd, dat de bond er een stevige afdeling kreeg. De bond heeft er toen voor het hele personeel een aardige loonsverhoging uitgesleept, nou en toen die eenmaal binnen was, gingen de leden weer bedanken. Dat kon ik niet verkroppen en ik begon dc maatschappij nog meer te verfoeien, die van alle mensen stomme egoïsten maakt. Toen kwamen er verkiezingen cn ze stelden mij candidaat voor de gemeenteraad. Ik had al zeg ik het zelf, een goede naam gekregen. De mensen kwamen naar me toe, als ze in de put zaten. Dan werd er eentje uit zijn woning gezet en moest ik inspringen; dan was er weer iets anders. Ik had het zo druk als een pruikenmaker zonder haar.

145