De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

den had ik er schoon mijn bekomst van. Ik ben weggelopen. Thuis zei ik geen woord, maar op Maandagmorgen was er altijd markt en toen ik daar rondliep, kwam ik natuurlijk mijn moeder tegen, die verbaasd vroeg: 'He wat doe jij hier?'

Nou toen kwam van het ene woord het andere en 's avonds werd er zwaar gepraat bij ons thuis, maar ik zei maar steeds stijfkoppig: 'Nee, ik ga niet meer naar de kleermakerij', en daarbij bleef het.

Toen hebben ze me metaalbewerker laten worden. In het grove werk. Mijn ouders waren streng en ik heb van jongsaf aan het idee gehad, dat ik mijn eigen baas moest zijn. Ik vond, dat ik mijn eigen leven moest inrichten zoals ik zelf wilde en dat je de beste vrienden met je ouders kon blijven als je niet bij ze inwoonde.

Toen ik zeventien jaar oud was, ben ik naar Rotterdam gegaan. De lonen waren er hoger, en ik ben m'n hele leven heel erg spaarzaam geweest, dus daarom trok de grote stad me ook aan. Dat ging zo goed, totdat ik in 1914 in dienst moest. Daar hebben ze me twee en een half jaar vastgehouden en ik schijn bij mijn superieuren erg in de smaak te zijn gevallen. Ik heb tenminste daarna nog een tijdje als korporaalkok in de keuken gestaan en dat was geen gek baantje, maar de metaalindustrie trok me toch veel meer.

De eerste grote ommekeer in mijn leven is eigenlijk gekomen door de staking van 1920. Ik weet het nog precies: de staking begon op 11 October 1920 en ze eindigde op 18 Januari 1921. Die staking werd verloren. Voordat de staking uitbrak was ik zo'n beetje vertrouwensman van de bond. Ik zorgde, dat er van een goede honderd vijftig leden de contributie binnenkwam en ik zat in verschillende besturen. Maar niet alleen doordat ik die functies bekleedde, maakte die staking zo'n grote indruk op me.

Dat zat veel dieper.

Kijk, die staking was volkomen rechtvaardig. De werkgevers wilden een loonsverlaging van 15%. Daartegen ging ons verzet. Dat we tegen die loonsverlaging moesten vechten vond ik al grievend; op een of andere manier vond ik, datje eer als mens er mee gemoeid was;

43