De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

En pas daarna voelde hij droefheid als een mantel over zich heen glijden.

Die nacht kon hij niet slapen. Hij dacht aan de uren, toen hij met de grote man door Amsterdam liep. Aan de invloed, die deze wandeling op zijn leven had. En aan het werk, dat hij in het afdelingsbestuur deed. Aan de verkiezingen. De partij moest winnen! Hij deed geen oog dicht. Toen hij opstond om naar de bakkerij te gaan, was zijn besluit genomen.

'Vanavond ga ik ook op huisbezoek. Dat kan er nog wel bij, en van die paar dagen hard pezen, zal Hendrik niet sterven.'

Het huisbezoek viel hem mee. Hij had nooit vermoed, dat hij in een gesprek van man tot man zoveel overtuigingskracht kon ontwikkelen. Hij wist niet, dat de mensen met wie hij sprak onder de indruk kwamen van zijn grote ernst, meer dan van zijn argumenten. Maar moeilijk bleef het huisbezoek toch wel. Toen de dag van de herstemming eindelijk aanbrak, had hij in zijn huisbezoekboekje vijf adressen genoteerd. Vijf kiezers, die vroeger nooit op de S.D.A.P. hadden gestemd, maar die nu beloofd hadden de rode candidaat te zullen stemmen.

's Morgens liep Negentienvier zijn broodwijk, maar de rest van de dag nam hij vrijaf.

'Ik ga vijf adressen afsjouwen,' zei hij tegen zijn voorzitter, 'vijf lui, die me hebben toegezegd, dat ze rood zullen stemmen. Die ga ik vandaag voor de tweede maal opzoeken. Ze zullen stemmen, al moest ik ze in mijn broodkar eigenhandig naar het stembureau rijden.'

Ze gingen stemmen, die vijf.

En laat nou 's avonds, toen de stembussen opengingen en de uitslagen werden geteld, de rode candidaat gekozen zijn. Met vijf stemmen meerderheid. Vijf stemmen! Vijf!

'Mijn stemmen', dacht Hendrik en een warm gevoel van voldaanheid trok door hem heen, 'ik heb in mijn eentje het socialisme een grote overwinning bezorgd.'

Een paar dagen later belegde de afdeling een feestelijke kunstavond, ter viering van de sensationele overwinning. De grote zaal van het

136