De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

leden van de afdeling hadden warempel geen injecties nodig. Uit het hele land zouden de beste sprekers naar de afdeling worden gedirigeerd. De felle klassenstrijd trok zich samen op die tussentijdse verkiezing voor een zetel in de gemeenteraad. Het zou een verkiezingsactie worden, waar de vonken van afspatten.

De eerste secretaris was verantwoordelijk voor alles wat er in het verkiezingsbureau gebeurde. Die werkzaamheden waren echter zo talrijk, dat hij slechts leiding kon geven. Hij commandeerde. Heel gemoedelijk natuurlijk. Maar hij was de baas. En de tweede secretaris moest zorgen, dat alles werd uitgevoerd, zoals de eerste had bevolen.

Negentienvier zei: 'Het komt hierop neer, dat ik de tweede secretaris en de eerste knecht ben.'

Hij verwaarloosde zijn gezellig gezin voor de ongezelligheid in het verkiezingsbureau.

Een enkele maal, midden in het geroezemoes van zeurende partijgenoten, kon hij plotseling denken: 'Als we nu August Bebel in een verkiezingsvergadering in ons eigen gebouw konden laten spreken... dan wonnen we de verkiezingen vast en zeker... Al ging Bebel alleen maar op huisbezoek.'

Naarmate de dag van de verkiezingen dichterbij kwam, raakte elke bewoner van het district er van overtuigd, dat de stemming de belangrijkste gebeurtenis was, die sinds eeuwen in het universum had plaats gevonden. De liberalen dachten: 'Als we het verliezen, houdt de wereld op met draaien.'

De socialisten dachten: 'Als we het deze keer niet winnen, kunnen we ons de ogen uit het hoofd schamen.'

Toen op de dag zelf de stembussen opengingen, stonden de partijgenoten achter de hekjes in het verkiezingsbureau. Ze turfden mee. En daarna sprongen ze haastig op de fiets. Naar het eigen gebouw snelden ze om hun cijfers in te leveren.

De uitslag gaf een sensatie in de hele stad. Geen enkele candidaat had de volstrekte meerderheid behaald, zoals de wet voorschreef. Er moest een herstemming plaats vinden. Tussen de liberale en de rode candidaat.

134