De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

elke duimbreed gronds achter de bestuurstafel. Ze streden vinnig, verbitterd, rhetorisch, met open vizier en in wolken van tabaksrook.

Zeer tegen zijn zin is Negentienvier op zekere dag persoonlijk in die strijd van minderheid tegen meerderheid verward geraakt. Hij kon er werkelijk niets aan doen.

In de afdelingsvergadering werd weer eens uitvoerig gedisputeerd over een belangwekkend punt van socialistische theorie. Wat is het nut van hervormingen ?

Negentienvier zat een beetje achteraf en liet de golfjes der welsprekendheid over zich heen kabbelen.

Toen werd ook hem de liefde voor de partij te machtig en hij stak zijn vinger op.

Het gladde voorzittertje zei rap: 'Het woord is aan Negentienvier.'

'Kijk eens', zei Hendrik aarzelend, 'ik geloof, dat een paar sprekers me al het gras voor de voeten hebben weggemaaid.'

'Kan je hooien,' interrumpeerde iemand schamper, en verduidelijkend liet hij er op volgen: 'Dat weggemaaide gras is een foutieve beeldspraak, partijgenoot.'

'O,' zei Hendrik, die als goede Amsterdammer zulke bedillerige aanmerkingen van een wijsneus ten plattelande niet kon verdragen, 'nou, laat ik u dan zeggen, dat August Bebel diezelfde uitdrukking heeft gebruikt, en wat goed is voor hem, is goed genoeg voor een gewone arbeider, zoals ik, die nooit meer heeft gehad dan de lagere school.'

'Die zit,' zei het voorzittertje. Instemmend gemompel klonk in de vergadering. Hendrik nu geheel van de wijs gebracht ging resoluut verder: 'Ik ben nog niet klaar, want ik wou eigenlijk iets zeggen over die hervormingen... ik heb dat argument al eens eerder gehoord... ik bedoel, dat die hervormingen wel waarde hebben, maar dat ze juist daardoor ons arbeiders van de klassestrijd zullen afhouden, maar nou heb ik zo geredeneerd: de partijgenoot, die dat zegt is een ambtenaar met een vaste betrekking.'

'Wat zou dat?' interrumpeerde de partijgenoot-ambtenaar, 'u moet

128