Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

'Dat kan nog wel een week of wat duren', zei Willem, 'we moeten eerst een geschikte plaats vinden, waar ontdekking niet zo gemakkelijk is. Ik ken een goede Nederlander, die nog een oude schuit heeft, ergens op de Friese meren. Misschien poot ik het ding daarneer. En dan moeten we nog een goede telegrafist vinden. Het gaat niet zo vlot als in normale tijden.'

'Londen wil vooral nieuws over de gezindheid van de bevolking', zei Dirk.

'Dat kan ik me voorstellen', zei Willem, 'er broeit iets in de stad. Ik heb het je al eerder gezegd. Wat het precies is weet ik niet, maar ik hoorde vandaag allerlei geruchten, zo vreemd en ongelooflijk, dat ik ze nauwelijks durf herhalen. De mensen vertellen, dat er overal in het buitenland, waar de moffen de baas zijn, opstanden zijn uitgebroken. In België en in Frankrijk. De mensen kunnen de ellende eigenlijk niet meer aan. Ze vluchten als het ware in dagdromen. Ze fantaseren over landingen van de Engelsen op de Franse kust. Iedereen is opgewonden. Het is een toestand waar je wel eens van leest: één vonk kan het kruitvat doen ontploffen.'

Willem vertelde verder, dat de toestand van de mensen sinds de Duitsers waren binnengetrokken steeds slechter was geworden. 'Iemand van het stadhuis vertelde me, dat het leven bijna 40% duurder is geworden... in nog geen jaar tijds. De werkeloosheid is verschrikkelijk. De Duitsers sturen veel werkelozen naar Duitsland, of die willen doet er niet toe, ze moeten. Duizenden gaan naar de werk-

180