Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

levensgevaarlijke avontuur er zo vlotjes van af gebracht hebt.' 'Zeg maar wat ik voor je kan doen?' 'In de eerste plaats moet ik ergens wonen.'

'Dat kun je hier. Ruimte genoeg in de garages, en er is toch geen steek te doen. De Duitsers stelen het land leeg, en geven de Joden de schuld van de gevolgen. Je zit hier veilig. Ik kom elke dag hier, en zal wel wat te bikken meenemen.'

'Om u de waarheid te zeggen', zei Dirk, 'hadden we er in Londen op gerekend, dat u mij op een of andere manier zou helpen. Verder zou ik graag willen, dat u naar Hilversum ging om mijn vader en moeder te vertellen, dat ik hier zit. Misschien kunnen ze toevallig eens langs lopen. De rest komt dan later wel in orde.'

'Zal gebeuren... zal gebeuren', zei Geldrop, hij wreef zich vergenoegd in de handen, toen zei hij: 'Man, je hebt geen idee wat een plezier je komst me doet! Nou krijg ik eindelijk de kans om nog wat meer te doen tegen de vijand, ozo.' 'Ozo', zei Dirk. 'Oranje Zal Overwinnen.'

Elke dag bracht Geldrop 's morgens Dirk's eten voor de hele dag. In een van de garages had hij in een vrachtauto een bed ingericht. Dirk sliep er als een roos. Wie zou ooit op het idee komen, dat zich daar een geheim agent uit Londen had verborgen? Een paar dagen na zijn aankomst, zei baas Geldrop tegen Dirk: 'Er komt straks visite... nee, nietje vader en moeder. Die heb ik wel verteld, dat je veilig en wel in het vaderland bent gearriveerd, maar ik heb ze toch maar niet verteld waar je zit. Is beter voor hun gezondheid en voor de mijne ook, denk ik. Hoe minder mensen je adres weten hoe minder kans er is, dat er iets uitlekt. Over een dag of wat als de kust veilig is, kan je misschien stiekem naar Hilversum gaan, maar het is wel uitkijken geblazen, denk er om.' 'Wie komt er dan straks op visite?' vroeg Dirk. Geldrop ging niet op zijn vraag in.

'Toen ik toch eenmaal in Hilversum was, ben ik naar dat neeffie van me, die Gijs Bikstra gegaan. Die zit niet meer bij de omroep. Er zijn lui, die zijn blijven zitten, toen de moffen kwamen, maar hij heeft er meteen de brui aan gegeven. Ik weet, dat hij in de ondergrondse werkt. Gijs, zeg ik tegen hem, hoor jij nog wel eens wat van die jonge snuiter, die destijds bij mijn buren heeft willen inbreken, hoe heette hij ook weer... Dirk of zoiets? Nee, zegt Gijs, die snijer zit in Londen, hoe zou ik van hem moeten horen? En die vriendjes van hem, die club waar hij toen in zat? - Is uit elkaar gespat, zegt Gijs, tenminste, dat is wat ik er van heb gehoord. Alleen een van die kinderen zie ik nog

172