Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

hoofdstuk vii

Willem verhuist

'Nou kan ik op de tram stappen', dacht Dirk, 'maar ik kan ook gaan lopen. Weetje wat, ik ga een eindje kuieren.'

Het was vrij koud weer. De mensen liepen in dikke jassen gedoken. Dirk droeg onder zijn jasje een dikke zeemanstrui. Hij had het warm genoeg.

Hij drentelde de brug over in de richting van de Prins Hendrikkade, langs de Geldersekade, de Sint Anthoniebreestraat en de Joden Bree-straat. Het viel hem op, dat de atmosfeer in deze buurt zeer gespannen was. Dirk had bij de training in Engeland reeds uitvoerige gegevens gekregen omtrent de beestachtige wijze, waarop de Duitsers tegen de Joodse bevolking van Amsterdam optraden. Hij liep nu in de richting van de Weesperzijde. Daar waren de bouwvallen van de oude bierbrouwerij. Hij dacht aan de avond, toen hij met de club geprobeerd had in die ruimten te komen. Van deze plek af kon hij in het kantoortje van de transportonderneming kijken. Hij zag nu ook de baas van de kruierij. 'Goeie morgen', zei hij, 'herkent u me nog?'

Even keek de man hem aan. Toen liet hij zich vol verbazing op een stoel zakken en zei:

'Wel wis en donders herken ik jou... Sakkerloot nog aan toe... hij is het werkelijk...'

Meteen sprong hij op, liep naar het raam en schoof het gordijn dicht. 'Zie zo', zei hij, 'de hele wereld hoeft niet te weten dat ik buitenlandse visite heb.'

'Dus u weet het', zei Dirk.

'Allicht', zei de man. 'Mijn achterneef Gijs... beter bekend als Gijs Bikstra heeft me verteld, dat je in Londen zat, en nou zit je hier. Dat kan voor jou en voor mij levensgevaarlijk wezen, vriendje.' 'Ik vertrouw erop, dat u me zult helpen, meneer...' 'Geldrop... Jacobus Geldrop is de naam... zeg maar Geldrop en laat dat meneer weg, dat is voldoende. Natuurlijk kun je op mij vertrouwen. Stel je voor, dat ik een vriend in de steek laat... man, ik zou de enige zoon van mijn vader niet meer recht in de trouwe blauwe ogen durven kijken. Wanneer ben je aangekomen?' 'Gisteren', antwoordde Dirk. Hij vertelde hoe hij uit de vliegmachine was gesprongen en hoe hij naar Amsterdam was gereisd. 'Jij bent wel een gelukskind', zei baas Geldrop, 'dat je dit

171