Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

'Aha, ik ben op bekend terrein', dacht Dirk. Hij had hier in de buurt menigmaal gekampeerd.

Het station was nog gesloten. Maar in de goederenloods brandde licht. Een vroege kruier scharrelde er rond met een steekwagentje en wat kisten.

'Zeg', zei de kruier, 'naar je gedoe te oordelen, loop je niet graag in de gaten. Weggelopen zeker van dat daar...' en hij wees in de richting waar zich het kamp moest bevinden. 'Nee', zei Dirk, 'maar hoe laat gaat de eerste trein?' 'Klets niet', zei de kruier, 'verdwijn als de wiedeweerga hier in die loods. Zo meteen komen de moffen en als die je snappen ben je zuur.' Ik waarschuw je wel als je eruit kunt komen. Ozo!' 'Ozo!' antwoordde hij. Dirk wist dat dit betekende: Oranje Zal Overwinnen.

Dirk verdween in de loods. Even later kwam de kruier met een drin-kenskannetje waarin zich een heet vocht bevond, dat enigszins naar koffie smaakte. Hij bracht ook een paar boterhammen mee. 'Eet op', commandeerde hij, 'maar kauw een beetje zachtjes, want Heinrich en zijn kornuiten staan buiten.'

Dirk schrok merkbaar, toen de kruier hem, nonchalant, vertelde dat er Duitsers buiten voor het station stonden. Zouden ze hem zoeken? 'Maak je maar niet zenuwachtig', zei de man, 'ze komen niet om jou hoor. Ze hebben nog helemaal niet gemerkt, dat je 'm gepiept bent. Er lopen er wel meer weg. Lui, die het hartstikke vertikken om voor de moffen te graven en te spitten. Als ze het merken, halen ze een stofkam door de hele streek. Maar jij schijnt het zo leep te hebben aangelegd, dat ze bij het tellen niet in de gaten hebben gehad, dat er eentje tekort was. Waar moetje naar toe?' vroeg hij, toen hij zag, dat Dirk op zijn verhaal niet inging.

'Ik wou eerlijk gezegd zo gauw mogelijk naar Amsterdam', zei Dirk. Hij had met de Kreeft afgesproken, dat hij in de hoofdstad zou proberen onder te duiken. Hoe meer mensen bij elkaar zijn hoe minder één opvalt, was de redenering geweest.

'Hmmm', zei de kruier nadenkend, 'hmmm, over een uurtje gaat er een trein naar Amersfoort. Die gaat niet verder. Dan zou je daar kunnen overstappen naar Amsterdam. Er is nog geen kou aan de lucht, maar we moeten er wel op rekenen, dat Heinrich je ontsnapping merkt, en als ze dan de trein gaan uitkammen, ben je zuur.' 'Ja', zei Dirk.

'Ik moet even weg', zei de kruier.

Toen hij na een minuut of wat terug kwam, zei hij met een listig knipoogje:

167