Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

achtigheid van hem afgevallen. Nu moest het maar gebeuren. Hij had het immers zelf gewild.

Nu zat Dirk in het vliegtuig, dat voortraasde in de donkere nacht, op weg naar Nederland. Als hij door de raampjes naar buiten keek zag hij overal de sterren hangen. Beneden was niets te zien. Ze vlogen hoog boven de wolken.

Het vliegtuig raasde verder. De vlucht duurde wel lang, vond Dirk. Hij had kleren aan, die vroeger aan een Engelandvaarder hadden behoord. Kleren uit Nederland. Niets had hij bij zich, dat zou kunnen verraden dat hij uit Engeland kwam. Dirk dacht terug aan een vliegtocht, die hij enkele jaren geleden had gemaakt. Dat was toen Nederland het veertigjarig regeringsjubileum van Koningin Wilhelmina vierde. Overal hadden toen vreugdevuren gebrand in het vreedzame, nijvere Nederland. Nu was alles donker, en de laars van de vijand drukte zwaar op land en volken.

De stem van de piloot op de intercom (het telefoontoestel, dat alle leden der bemanning met elkander in verbinding stelde) in Dirk's koptelefoon verbrak zijn gepeins.

'Over vijf minuten zijn we er. Maak u gereed voor de sprong. And God's speed to you.'

Werktuigelijk deed Dirk de koptelefoon af. Hij stond op. Begaf zich naar de deur van het vliegtuig, die door een lid der bemanning werd opengeschoven.

'Alles klaar?' vroeg deze met een gebaar. Dirk stak zijn duim omhoog. 'O.K. Alles klaar.'

Plotseling flitste een lampje in de machine aan. 'Jump', schreeuwde de man, 'Good luck!'

Dirk deed de beslissende stap. Hij viel, hij telde rustig het vereiste aantal seconden af. Toen voelde hij een ruk. De parachute ontplooide zich. Hij viel niet langer maar zweefde. Zweefde Nederland tegemoet.

Hij landde zonder moeite op een kaal stuk hei. Snel ontdeed hij zich van zijn parachute. Het was aardedonker.

Hij was weer in Nederland, zijn vaderland. Tot dusver was alles onbegrijpelijk vlot verlopen.

In de verte blafte even een hond. Toen was het stil. Het was koud, midden januari van 1941. Maar de grond was zacht, zodat het begraven van de parachute en andere uitrustingsstukken met behulp van zijn kleine spade vrij vlot in zijn werk ging.

165