Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

nant van Hamel, het bestaan met behulp van een watervliegtuig op een van de Friese meren te landen. Maar de terugtocht, eveneens per watervliegtuig was mislukt. Door verraad! Sindsdien gaf men er om allerlei redenen de voorkeur aan geheime agenten per vliegtuig boven een bezet gebied te brengen. Daar sprongen de moedige kerels voorzien van parachute naar beneden. Vooral in Frankrijk met zijn uitgestrekte nauwelijks bewoonde gebieden kwamen op deze wijze veel parachutisten neer.

Waarom zou hij, Dirk, zich niet vrijwillig melden voor zo'n avontuur? Het was een hachelijke onderneming, daarvan was hij overtuigd. Maar als je het goed ging ontleden, kwam je tot de conclusie, dat er in werkelijkheid maar één echt gevaarlijk moment was. Dat was niet het ogenblik van springen uit het vliegtuig. Honderden, ja duizenden mensen sprongen elke dag uit vliegtuigen, want de training voor parachutist werd in Engeland zeer intensief aangepakt. In een stoomcursus kon je in goed vier weken tijds leren hoe je springen en vooral hoe je neer moest komen. Daar zat het gevaar niet. Het risico kwam, zodra je op de grond was beland. Als de Duitsers je opmerkten was je zuur. Maar als je eenmaal goed en wel op een stil plekje was neergekomen, en geen vijand had je ontdekt, begroef je de parachute en andere uitrustingsstukken en maakte dat je zo gauw mogelijk uit de buurt kwam. Voor de rest moest je voor je zelf zorgen. Dat wil zeggen: je moest trachten zo gauw mogelijk met vrienden of goede Nederlanders in verbinding te komen, die je dan verder zouden helpen.

Dirk zat te fantaseren hoe hij op een goede dag bij vader en moeder zou binnenstappen.

'Hier ben ik weer', zou hij eenvoudig zeggen, en iedereen zou hem verbaasd en verheugd aankijken.

Op een dag sprak hij er met de Kreeft over. Die keek hem peinzend en nauwelijks merkbaar glimlachend aan.

'Ik had al lang zoiets verwacht', zei hij, 'van begin af aan heb ik jou er op aangekeken, dat je vandaag of morgen met dit voorstel bij me zou komen. Maar ik heb wel zalig opgepast er één woord over te spreken, zoiets moet bij je groeien, onafhankelijk zo gezegd, onbeïnvloed door anderen in elk geval.'

'Dus u vindt het niet zo'n gekke gedachte', zei Dirk. 'Welnee, helemaal niet. En om je de waarheid te zeggen, het vaderland kan een kerel zoals jij, die zoiets durft ondernemen, best gebruiken. Je bent een handige knaap, die niet voor één gat is gevangen. Je hebt een goed stel hersens en kan dus allerlei opdrachten uitje hoofd leren. En verder heb je moed, jawel bloos maar niet, zonder dat je

163