Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

zo maar losweg op de revers dan betekende dit, dat Tade onder Engelse bewaking stond en gedwongen was geworden naar Piccadilly Station te komen. En hetzelfde gold voor die andere knaap. De geschiedenis met de telefooncel was eveneens vooraf afgesproken. Alles heel eenvoudig eigenlijk. Terwijl sinjeur X de cel uitging en Tade erin schoof fluisterde Tade hem zijn eigen adres toe. Zo kon de grote onbekende verder contact opnemen. Ook heel gewoon dus. Als je het goed bekijkt liep sinjeur X nauwelijks gevaar, want wie zou hém kunnen verraden? Tade kende hem niet, hij zag hem niet eens in zijn eigen gedaante maar in de vermomming van een oud kreupel mannetje. Het gevaarlijke werk deed Tade, de belangrijke contactman bleef zoveel mogelijk achter de schermen.' Even wachtte de Kreeft, en toen zei hij:

'En nou de geschiedenis van de contactman. Wanneer die precies begint weten de Engelsen zelf niet. Hoe dan ook in 1936, nu juist vier jaar geleden, kwam er een zonderlinge mededeling binnen. In de buurt van Uxbridge, dat is een voorstadje van Londen, zat een radioamateur die aan slapeloosheid leed 's nachts om half vier aan zijn koptelefoon te luisteren. Plotseling hoorde hij morse-seinen, zo hard en duidelijk, dat ze onmogelijk ergens anders dan vlak in de buurt konden worden uitgezonden. De seinen waren in code. Het hele telegram duurde nauwelijks langer dan een minuut. Dat vond die amateur een rare zaak. Hij besloot voortaan elke nacht om half vier te luisteren. Maar hij hoorde niets, totdat precies vier weken waren verstreken. Toen kwam er weer zo'n kort telegram in code. Dat herhaalde zich, elke keer om de vier weken. Onze radio-amateur vond de zaak niet pluis en waarschuwde de politie. Nou die geheime zender was gauw genoeg gevonden, en bij navraag en onderzoek bleek op dat adres een eerzaam rentenier te wonen, waarvan niemand iets anders wist dan dat hij een goed half jaar geleden dat huis had gehuurd en zijn vrije tijd doorbracht met het verzamelen van zeldzame vogels. Maar de Engelsen ontdekten al gauw, dat die eerzame rentenier in werkelijkheid een Duitse marine-officier was. Ze kraakten ook de code van zijn telegrammen. Toen wisten ze, dat hij de centrale figuur was van de Duitse spionage in Engeland. De contactman voor een zestal spionnen, die in Engeland in opdracht van Berlijn opereerden.' 'Dat snap ik niet', zei Dirk, 'vier jaar geleden wisten ze al wat de knaap in zijn schild voerde en hij loopt nog steeds vrij rond.' 'Dat is de Engelse manier', zei de Kreeft glimlachend, 'ze zeiden tegen elkaar, die Engelsen: als we hem oppakken en in de doos stoppen, komt er voor hem een ander, en voor we weten wie die andere knaap is en waar hij zit, kunnen jaren voorbijgaan. Weet je wat? We laten

158