Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

licht te zijn ontstoken. De verduisteringsgordijnen sloten niet goed af, zodat onder het gordijn een streepje licht zichtbaar was. Als Dirk zich bukte kon hij door die spleet in de kamer kijken. Tot zijn verbazing zag hij, dat in de kamer niet één meubelstuk stond. Het huisje scheen geheel verlaten. Alleen aan de zoldering hing een lampje, heel primitief aan een losse elektrische draad bevestigd, dat het licht verspreidde. De grote onbekende was onzichtbaar. Waarschijnlijk was hij naar het achterste gedeelte van het krotje gegaan, waar zich een keukentje of misschien wel een schuurtje moest bevinden. In het straatje was het doodstil. In de verte hoorde men vaag het gerumoer van de wereldstad. Hoog in de lucht klonk het gebrom van vliegmachines. Was er een luchtaanval aan de gang? Of waren het Engelse machines, die naar het vasteland vertrokken? Dirk wist het niet, want in de spanning van de achtervolging had hij niet op enig luchtalarm gelet.

Eén ogenblik dacht Dirk: 'Nu moet ik oppassen. Als je in detective boeken leest van iemand, die een misdadiger staat af te loeren, komt er altijd iemand onverwachts achter hem, die hem een klap op zijn nek geeft. Dan is de misdadiger door een zijgangetje onverhoeds te voorschijn gekomen.'

Hij trok zich enkele passen terug, zodat hij nu aan de overkant in de diepe schaduw stond. Maar nergens zag hij een gangetje of insteekje, waardoor iemand zou kunnen komen om hem te verrassen. Gerustgesteld ging hij weer naar het huisje terug, bukte zich en keek opnieuw door de spleet van het gordijn.

Wat hij daar zag, vervulde hem met de grootste verbazing. In plaats van de man, die hij straks had achtervolgd stond in de kale kamer een keurig geklede slanke man. Een typische Engelsman met een klein snorretje op de bovenlip, een paraplu in de hand. Het kostte Dirk moeite om te begrijpen, dat het dezelfde man was van straks, maar dat die zijn vermomming had afgelegd, en nu, wellicht, een andere vermomming had aangetrokken. Toen draaide de grote onbekende het licht uit. Dirk trok zich weer terug in de diepe schaduw aan de overkant. Even later kwam de grote onbekende het huisje uit. Hij wierp een snelle blik om zich heen, en verdween met kwieke stappen om de hoek van het straatje. Dirk volgde hem, hij zag hem in de verte een nieuwe hoek omslaan, maar toen Dirk daar was aangekomen, bleek de onbekende man verdwenen in het gewoel van de vele mensen, die zich in die hoofdstraat bevonden.

'Die ben ik kwijt', dacht Dirk, 'jammer, maar nu moet ik terug naar het huisje.'

Dat kon hij vrij gemakkelijk terugvinden. Een straatnaam kon hij 152