Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

zo'n ding op straat. Naarmate het echter duidelijk werd, dat de aanval op Engeland in volle omvang zou losbarsten, verschenen er meer mensen, die het masker in een leren tasje bij zich droegen. 'Wat dacht u, overste', vroeg Dirk op een dag aan de Kreeft, 'zouden de Nazi's werkelijk proberen Engeland binnen te vallen?' 'Dat is moeilijk te zeggen', weerde deze een direct antwoord af, 'maar als je me niet verkeerd begrijpt wil ik wel zeggen, dat het voor de Engelsen wel goed zou zijn als er een paar honderd Duitsers dit land konden binnenkomen.' Toen Dirk hem verbaasd aankeek, zei hij:

'Kijk jongen. Van het jaar 1066 af, heeft nog nooit een vijandelijke soldaat voet op Britse bodem gezet. Daarom zijn ze soms een beetje laks, die Engelsen. Ze hebben een grote geestelijke reserve. Ze denken: ach die lui op het vasteland maken zich druk, maar waarom zouden wij ons opwinden? Wij rollen er deze keer ook wel weer doorheen. Een paar honderd moffen in Engeland zouden wonderen kunnen doen.'

Het was de Kreeft gelukt twee kaarten te krijgen voor de galerij in het Lagerhuis, toen Churchill daar een grote rede zou houden over de stand van de krijgsverrichtingen. Dirk mocht met hem mee. Hij was diep onder de indruk, toen hij het gebouw betrad. Dit was de moeder der parlementen, dat had hij op school geleerd. En nu liep hij door de gangen. De vergaderzaal was propvol. Er waren te weinig zitplaatsen om alle leden te bergen. Tallozen stonden. De galerijen waren geheel bezet.

Churchill sprak. Zwaar en breed rolden de statige zinnen door de grote ruimte. Meer nog dan door de woordkeus en de schone stijl werd Dirk gegrepen door de geweldige kracht, die deze persoonlijkheid uitstraalde. Dit is een historische gebeurtenis, dacht hij. Opeens begreep hij waarom de Britten Churchill op de handen droegen. Hij vertegenwoordigde het beste van hun vaderland. Ze begrepen, dat ze deze keer niet laks mochten zijn. Als ze zich niet tot het uiterste inspanden, zouden ze er nu niet doorheen rollen. Dirk hoorde Churchill de kansen van de oorlog schilderen. Hij verbloemde niets. Hij schilderde elk somber aspect. Maar desondanks bleef zijn vertrouwen op de overwinning rotsvast. Toen sprak Churchill over de kansen van een Duitse aanval. Laat Hitier maar komen, was de kern van zijn woorden, we zullen vechten op de stranden, we zullen vechten op de velden, we zullen vechten in de straten... Een donderend applaus onderstreepte deze woorden.

'Dit betekent', zei de Kreeft fluisterend tegen Dirk, 'dat Engeland er

120