Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

Gerard van Reuven, die al eens eerder in Londen was geweest, en snoevend beweerde, dat hij Engeland goed kende, zei, dat hij overal kon waarnemen hoezeer de Britten zich in oorlog met Duitsland wisten. Maar Dirk, die geen vergelijking kon maken met een Engeland van een jaar of wat terug, zei, dat hij van de oorlog eigenlijk niets merkte. De jongens waren nu al een paar weken in Londen. Gerard werkte in de perszaal van het Ministerie van Informatie; die was ingericht in het grote gebouw van de Londense Universiteit. Dirk zat in een klein kamertje in een groot huis, het Stratton House geheten, waar de Nederlandse regering een paar verdiepingen had afgehuurd. De Kreeft, olficieel overste Lagerwei, belast met speciale opdrachten, zat in een grote kamer naast hem. Dirk kreeg allerlei rapporten te lezen, waarvan hij zeer beknopte uittreksels moest maken, die naar de verschillende afdelingen werden doorgestuurd.

In overleg met de Kreeft had Dirk zijn kamertje bij mevrouw Liebermann opgezegd. Hij had het er best. Het ging hem ook wel een beetje aan het hart het goedige mensje te moeten verlaten. Maar hij kon een kamer krijgen in een groot flatgebouw; onder in de enorme betonnen kast waren schuilkelders ingericht. Het pension van mevrouw Liebermann had geen schuilkelder. Gerard was naar een ander gebouw verhuisd, vlak bij zijn werk, want het kwam nog al eens voor, dat hij midden in de nacht voor allerlei besognes naar het Ministerie moest. Het schuilkelder-probleem had hem toch wel er aan herinnerd, dat Engeland in oorlog was. In de kranten stonden allerlei angstaanjagende berichten. Nederland en België waren onder de voet gelopen. De Duitsers waren Frankrijk binnengetrokken. Daar werd wel gevochten, maar het was reeds lang ook daar geen kwestie meer van winnen of verliezen. Frankrijk zou er onder door gaan. De vraag was alleen maar, hoe het verliezende Frankrijk uit de strijd te voorschijn zou komen. De Duitsers schenen te aarzelen.

Het Britse expeditie-leger op het vasteland was, als door een wonder, bij Duinkerken aan de greep van Hitier ontsnapt. In Frankrijk scheen de strijd tussen de Fransen onderling te gaan tussen de defai-tisten en de doorzetters. De naam werd genoemd van een officier, Charles de Gaulle, die de onverzettelijke volhouders aanvoerde. Sommige kranten schreven dat hij reeds in Engeland was, anderen daarentegen hielden vol, dat hij Frankrijk niet eerder zou verlaten dan als letterlijk alles verloren zou zijn.

Naarmate de warme dagen van begin juni opschoten, scheen het alsof de spanning van de Engelsen voelbaar toenam. Iedereen had een gasmasker in huis, want er was bericht, dat de Duitsers met gifgassen zouden gaan werken. Maar slechts een enkeling liep aanvankelijk met

119