Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

Het gesprek tussen minister Gerbrandy en de Kreeft was geëindigd. De minister kwam de jongens een vriendelijke hand geven. 'We zien elkaar nog wel', zei hij. De Kreeft wendde zich tot Dirk.

'Zeg jong, moetje eens horen. Toen ik gisteren hoorde, dat jij in Engeland was aangekomen, heb ik met Snorremans, zo noemen we minister Gerbrandy, over jou gesproken. Ja, kijk maar niet zo verbaasd, we zoeken overal geschikte mensen, want de regering moet kunnen werken. Ik wou je op mijn afdeling hebben.' 'Wat is uw afdeling?'

'Niets gespecificeerds. Speciale opdrachten van het kabinet heet het officieel. Allerlei klusjes, die buiten de gewone regel vallen, vooral karweitjes, die erg vertrouwelijk zijn. Juist vanwege die vertrouwelijkheid wilde Snorremans jou persoonlijk zien en spreken. Je hebt een goede indruk op hem gemaakt. Weet je wat hij van jou zei? Dat ventje kon wel eens iets worden, als hij maar goed geleid wordt.' Dirk kreeg een kleur van voldoening. Een pluimpje van een minister, zoiets overkomt een mens niet elke dag.

'En dus', ging de Kreeft verder, 'deel ik je bij deze mede, dat je bent aangesteld als ambtenaar op weekloon bij Harer Majesteits regering. Je werk zal bestaan in het uitvoeren van de orders, die ik je geef.' 'Graag', antwoordde Dirk. Hij kon zich niet voorstellen, dat hij deze man nog maar een maand geleden had gewantrouwd. Het zou hem een lief ding waard zijn geweest als hij het grote nieuws nu aan zijn vader en moeder en vooral aan Lien had kunnen vertellen. Maar die zaten ver weg in het onbereikbare Nederland. Zouden ze begrijpen, dacht Dirk plotseling, dat hij ontkomen was? Of zouden ze denken, dat hij door Nederland zwierf? Hij nam zich voor daarover eens met de Kreeft te spreken. Misschien wist die wel een manier om met hen in contact te komen. Hij stelde plotseling een onbeperkt vertrouwen in de Kreeft.

'Dat is een prachtbaan', prees Gerard die aandachtig had staan luisteren, 'ik weet wel niet precies wat het inhoudt, maar als de minister je eerst moet zien voordat je aangesteld wordt, nou reken dan maar, datje niet bent aangenomen om alleen maar de afwas te doen.' 'Nee, om de drommel niet', zei de Kreeft, 'een kantoor hebben we nog niet. Dat moet nog gehuurd worden. Voorlopig kom je hier maar elke dag zo tegen een uur of negen binnenwandelen. En dan blijf je ter beschikking.'

118