Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

CORNELIS PIETERSZOON HOOFT 79

heid de vroedschap tegemoet, een man, die de mensen kende en hun zwakheden, die gevoeligheden aan dezen en genen kant wist te ontzien en die, vormgevend aan bestaande krachtige verlangens, zijn wil deed overheersen.

Nu eens hoonde hij, maar nimmer té scherp, de leden van de Vroedschap; zij hadden hoog opgegeven van de eer, die de gezanten in Denemarken, door zekere maatregelen hadden genoten, maar zij hadden uit het oog verloren, dat deze maatregelen kostbaar waren geweest ,,zo dat wij de eer, den Gezanten aangedaan, duur genoeg hebben moeten betalen"; dan weer streelde hij de eigenliefde der poorters, omdat ,,immers de Gemeente is de getrouwste Lijfwagt van een Vorst, die gunst bij zijn onderzaten heeft".... ,,doch zo 't volk, 't welk God verhoeden wil, eens wars werdt van de Regenten, zou zij, is het te dugten, eenen kwaaden uitslag hebben."

Cornelis Pieterszoon Hooft kreeg zijn zin in de Vroedschap; het besluit om de moeilijke beslissing uit te stellen werd heimelijk genomen en niet te boek gesteld.

Een jonge man nog, jonger dan de andere leden der Vroedschap, had met deze redevoering groot gezag verworven onder allen, die belang stelden in de toekomst van stad en land. De bevolking van Amsterdam voor-voelde in dezen schranderen man den toekomstigen burgemeester, den wijzen leidsman, die stad en poorters in de moeilijke uren zou kunnen bijstaan met raad en daad.

Vier jaren bleef Cornelis Pieterszoon Hooft Raad van Amsterdam; daarna verkoos men hem tot Burgemeester; hij moest nog veertig jaar oud worden, een omstandigheid, die niet licht telde in die dagen, toen men, naar het voorbeeld der antieken, de raad der ouden zwaarder gewicht gaf dan het oordeel der jongen.

Ongetwijfeld heeft de Raad Cornelis Pieterszoon een belangrijke rol gespeeld in de gebeurtenissen, die verband hielden met