Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

Dr. WILLEM DE VLUGT 322

het Communisme te zijn. Ontkend kan niet worden, dat de Gemeenteraad wees en nog wijst op een sterk ״rood" element in de burgerij. Betekent een dergelijke samenstelling van den Gemeenteraad evenwel, dat de kiezers, die achter Socialisten en Communisten staan, revolutionnair van aard zijn? Burgemeester De Vlugt heeft dit nimmer zo beschouwd. Hij zag het niet dan een gevolg van het feit, dat deze beide groepen de gemeentepolitiek intensief beoefenen; en het uitzicht, dat zij openen op bevordering van een direct materieel belang hunner kiezers, is van betekenis voor het resultaat der stembus. Revolutionnair in den gangbaren zin van het woord achtte hij het merendeel dier kiezers zeker niet, veel moet zijns inziens anderzijds geschreven worden op rekening van het sterk ontwikkeld onafhankelijkheidsgevoel van den Amsterdammer, die graag pruttelt en critiek oefent en „eigen baas" is. Als het nodig was heeft Burgemeester De Vlugt een strenge houding aangenomen, zodra er op enige wijze van revolutionnair geweld gesproken kon worden. Hij had dit reeds als Raadslid gedaan. Toen in 1917 in de Rietlanden en op Kattenburg ongeregeldheden voorkwamen, waarbij 9 doden en 127 gewonden te betreuren vielen en waarbij winkels, pakhuizen, wagens en treinen geplunderd werden, was hij het, die een interpellatie aanvroeg. Kenmerkend zijn de redevoeringen, welke de heer De Vlugt in die woelige dagen gehouden heeft; vooral, omdat zij zo duidelijk het standpunt weergeven, waarop hij zich later als Burgemeester, hoofd der politie, plaatsen zou. Slachtoffers worden er door de politie nooit gemaakt, zo zei hij ongeveer; slachtoffers vallen er pas, wanneer de hulp van de militaire macht wordt ingeroepen, m.a.w.: laat deze laatste er zo lang mogelijk buiten. ,,De politie moet energisch optreden, doch niet als kozakken". De sabel, de revolver of het geweer behoeven niet direct gebruikt te worden. Er bestaat tussen bruut en zwak optreden groot verschil.