Twaalf burgemeesters, 500 jaar Amsterdam (met Fred. Thomas)

Dr. WILLEM DE VLUGT 353

Maar enige dagen daarna kwam toch het ministerieel schrijven. . ..: ,,een mondelinge bespreking met den Burgemeester van Amsterdam bracht mij weer tot andere gedachten". Waren hiermede alle donkere wolken verdreven ? Geenszins, want de Minister kon niet hoger gaan dan een bedrag van tien millioen gulden en deze moesten dan over verscheidene jaren verdeeld worden. Als de Raad dit eens zou weigeren en weer teruggrijpen naar de eenmaal toegezegde vijftien millioen ? Als de Gemeenteraad het Paleis tóch nog zou willen doen ombouwen tot Raadhuis ?

Zo heeft Burgemeester De Vlugt ook in de oplossing van de Paleis-Raadhuis-kwestie steeds op twee fronten moeten strijden. Het ene was de Gemeenteraad, het andere het Rijk. Wie iets van zijn moeilijken arbeid in deze zaak wil verstaan, zie naar zijn telkens herhaald pogen om Rijk en Gemeente tot overeenstemming te brengen. Soms schijnt het een nutteloos en wanhopig pogen. Want is hij met het Rijk iets gevorderd, dan steekt de Gemeenteraad een spaak in het wiel; en is hij met den Raad iets verder, dan antwoordt de Regering, dat zij haar aanbod niet meer kan handhaven.

Een groot succes had Burgemeester De Vlugt in den loop der jaren reeds in het college van Burgemeester en Wethouders mogen boeken. Had hij in het beginstadium bij de verdediging van zijn standpunt ten aanzien van deze materie vrijwel alleen gestaan, allengs kozen alle Wethouders zijn zijde. Maar zelf heeft hij de onderhandelingen met de Regering gevoerd. Konden bij andere grote projecten — waarvan wij noemen het Bosplan, de Coenhaven of het Gooireservaat — de Wethouders een belangrijk deel voor hun rekening nemen, in de Paleis-Raadhuiskwestie is de Burgemeester het alleen geweest, die het contact tussen Regering en hoofdstad onderhield. De moeilijkheden stapelden zich op. Het was in de dagen, dat in de Staten-Generaal de Grondwetsherziening aan de orde